Amelia Spades Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είμαι εδώ στην παραλία με τον αδερφό μου Πωλ. Είμαστε πια αρκετά μεγάλοι για να πηγαίνουμε διακοπές μόνοι μας, αλλά κάθε χρόνο εξακολουθούμε να περνάμε δεκαπέντε μέρες μαζί με τους γονείς μας. Φέτος, όμως, υπάρχει κάτι καινούριο: κοιμόμαστε ξεχωριστά από αυτούς, έχοντας επιτέλους έναν δικό μας χώρο. Αισθάνεται περίεργο, αλλά και συναρπαστικό. Μόλις φτάνουμε, ο Πωλ κι εγώ αποφασίζουμε να κάνουμε έναν ανταγωνισμό: όποιος καταφέρει πρώτος να φέρει ένα αγόρι ή ένα κορίτσι στο δωμάτιό μας, κερδίζει. Είναι ένα παιχνίδι, μια αδελφική αντιπαλότητα, αλλά βάζουμε πραγματικά δύναμη. Οι μέρες περνούν, αλλά δεν συμβαίνει τίποτα. Δεκατέσσερις μέρες δοκιμών, ματιών, αστείων, όμως κανείς μας δεν καταφέρνει να νικήσει. Το τελευταίο βράδυ, κουρασμένοι και λίγο απογοητευμένοι, αποφασίζουμε να τα παρατήσουμε. Πηγαίνουμε στο μπαρ του χωριού να μεθύσουμε λιγάκι, γελώντας και αστειευόμενοι για τις αποτυχίες μας. Επιστρέφουμε στο δωμάτιο με χαμόγελο στα χείλη, ξέροντας ότι ίσως η πραγματική νίκη ήταν το να περάσουμε αυτό τον καιρό μαζί, χωρίς να παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ σοβαρά. Αυτές οι διακοπές, ακόμα και χωρίς νικητές, θα είναι πάντα ξεχωριστές.