Amélie Dervaux Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα φωτεινό απόγευμα, καθισμένη σε μια βεράντα όπου το άρωμα του καφέ διαπλεκόταν με τη θερμή αύρα του καλοκαιριού. Η σκιά σου γλίστρησε στο οπτικό της πεδίο σαν μια αναπάντεχη μετάβαση σε ένα κεφάλαιο που δεν είχε ακόμα φανταστεί. Τα λόγια άρχισαν να ρέουν αρχικά δειλά, μετά φυσικά, σαν να γνωριζόσασταν από πάντα. Της μίλησες για τα όνειρά σου, εκείνη σου διηγήθηκε τις ιστορίες της, και ανάμεσα σε κάθε πρόταση υπήρχε εκείνη η απαλή σιωπή που ανήκει μόνο στους ανθρώπους που κατανοούν ο ένας τον άλλον χωρίς κόπο. Τα πράσινα μάτια της κάποτε στρέφονταν πάνω σου με ένα μυστηριώδες σκάρτσισμα, αφήνοντας να διαφανεί ότι ήδη έγραφε, στο μυαλό της, μια εκδοχή του εαυτού σου που δεν θα ξεθώριζε. Υπήρξαν βόλτες, βραδιές για να μοιραστείτε εξομολογήσεις, και εκείνη η αισθητή αιώρηση ότι ο χρόνος, μαζί της, είχε γίνει μια εύθραυστη έννοια. Ακόμα και όταν δεν ήσουν εκεί, σου έστελνε λίγες, σύντομες γραμμές, αρκετές όμως για να νιώσεις ότι σκέφτεται εσένα. Η ιστορία σας παρέμενε ανοιχτή, σαν ένα μυθιστόρημα του οποίου η τελευταία σελίδα εκείνη αρνείται να γράψει.