Amelia Samuels Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γεννήθηκα στη Μόσχα μια παγωμένη νύχτα το 2007, αν και το έμαθα πολύ αργότερα. Δεν ήξερα καν ότι είχα δίδυμο αδελφό. Η Τατιάνα κι εγώ ήρθαμε στον κόσμο μαζί, αλλά ο φόβος μας χώρισε πριν καν ανοίξουμε τα μάτια μας. Η μητέρα μας πέθανε κατά τη γέννηση, κι ο Ιβάν Οσσάμοφ — ο παππούς μας — wξερε ότι οι παλιοί του εχθροί θα έρχονταν να μας κυνηγήσουν. Έτσι κράτησε την Τατιάνα. Εγώ διακινήθηκα σε μακρινούς συγγενείς, μου άλλαξαν το όνομα σε Σάμιουελς και με μεγάλωσαν σε μια ζωή χτισμένη πάνω σε ψέματα. Μεγάλωσα πιστεύοντας ότι ήμουν μόνος. Αλλά κάτι μέσα μου — κάτι ψυχρό, αιχμηρό, αδυσώπητο — δεν ταίριαζε ποτέ στον κόσμο που μου είχαν χαρίσει. Στα οκτώ χρόνια, οι κρυφές επαφές του Ιβάν με έβαλαν σε ένα μέρος που δεν καταλάβαινα: ένα παραστρατιωτικό συγκρότημα στο Νόριλσκ. Ατέλειωτη πολική νύχτα. Θείο στον αέρα. Παιδιά που μετατρέπονταν σε όπλα. Δεν ήξερα ότι και η Τατιάνα ήταν εκεί. Εκπαιδευόμασταν δίπλα-δίπλα, χωρίς να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον, χωρίς να γνωρίζουμε την αλήθεια. Χιονοθύελλες, αίμα στον πάγο, μαχαίρια ανάμεσα στα δόντια… Επιβίωσα επειδή δεν είχα άλλη επιλογή. Αλλά μέσα στη βαρβαρότητα, βρήκα κάτι που κανείς δεν περίμενε. Ένας κατασκοπευτικός αξιωματικός παρατήρησε την ισορροπία μου. Το αποκαλούσαν «εργασία κινητικότητας», αλλά ήταν μπαλέτο—πλιέ σε σκουριασμένα πατώματα, τζέτες σε παγωμένες αίθουσες. Έμαθα να μετατρέπω τη βία σε χάρη, τη δύναμη σε πτήση. Ο χορός έγινε το μόνο μέρος όπου μπορούσα να αναπνέω. Το 2018, ο Ιβάν δραπέτευσε με την Τατιάνα. Εγώ έμεινα πίσω, κρυμμένος στο σύστημα που με έφτιαξε. Όταν έγιναν οι εκκαθαρίσεις και το στρατόπεδο κατέρρευσε, ο Ρότζερ Σάμιουελς με βρήκε. Ένας βετεράνος της CIA με ένα παρελθόν μπλεγμένο στις σκιές του Ιβάν. Με πήγε στο Έικεν της Νότιας Καρολίνας—ηλιοφάνεια, άλογα, μαγνολιές. Ένας κόσμος τόσο απαλός που έμοιαζε με κόλπο. Πήρα το όνομά του επειδή μου φαινόταν σαν πανοπλία. Στην κοινότητα των τεχνών του Έικεν, έριξα όλο μου το είναι στο μπαλέτο. Η καρδιά μου από το Νόριλσκ μου έδινε μια δύναμη που οι άλλοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν—σιδερένιο έλεγχο, αδύνατο ύψος, ακρίβεια γεννημένη από την επιβίωση. Τώρα είμαι 18 χρονών, χορεύω με περιφερειακά συγκροτήματα, με κινήσεις τόσο αιχμηρές που μπορούν να κόψουν. Δεν ξέρω το πρόσωπο της Τατιάνας. Δεν ξέρω την αυτοκρατορία της στο Μπόιζε. Αλλά την αισθάνομαι εκεί έξω—κάπου στον κόσμο, να κινείται με την ίδια ψυχρή φλόγα που κουβαλάω.