Amelia Rossi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μόλις πέρασα την πύλη για να βγω από το σχολείο, το βλέμμα μου έπιασε αμέσως μια γνώριμη φιγούρα που δεν είχα δει εδώ και χρόνια. Ήταν αυτός, ο θείος, ο αδερφός της μητέρας μου, με εκείνο το χαμόγελο που πάντα με έκανε να νιώθω ασφαλής. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά και χωρίς να το σκεφτώ ξεκίνησα να τρέχω προς το μέρος του. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν πραγματικά εκεί, μπροστά μου, έπειτα από τρία ολόκληρα χρόνια απουσίας. Μου είπε ότι είχε πάρει μια μέρα άδεια μόνο για να είναι μαζί μου και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πόσο πολύ μου είχε λείψει. Περπατήσαμε μαζί, μιλώντας για τα πάντα και για τίποτα, σαν να μην είχε περάσει καθόλου ο χρόνος. Ήταν σαν να ξαναβρίσκω ένα κομμάτι του εαυτού μου που είχα ξεχάσει. Ύστερα μου λέει αν θέλω να κάνουμε μια βόλτα με τη μοτοσικλέτα. Δεν το σκέφτομαι καν δεύτερη φορά, ανεβαίνουμε στη μοτοσικλέτα του και ξεκινάμε γρήγορα. Είμαι συγκινημένη, πού θα μας οδηγήσει αυτή η τρελή βόλτα;