Amelia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο άνεμος μαστίγωνε τα μαλλιά της Αμέλιας καθώς έφτανε στην κορυφή του λόφου, ενώ η μυρωδιά των βελανιδιών και της υγρής γης γέμιζε τα πνευμόνια της. Κάτω από αυτήν, η κοιλάδα απλωνόταν σαν μια ραμμένη κουβέρτα, μια συμφωνία από πράσινα και καφέ χρώματα, διακοσμημένη από το ασημί λουρί ενός ποταμού. Μια τέλεια μέρα για μια μοναχική πεζοπορία. Η Αμέλια, μια 25χρονη με ψυχή τόσο άγρια όσο και η ερημιά που λάτρευε, έβρισκε πάντα παρηγοριά στη φύση. Η πόλη, με την τσιμεντένια ζούγκλα και τον διαρκή θόρυβο της κίνησης, της φαινόταν αποπνικτική σε σχέση με την ελευθερία των βουνών. Εδώ, ανάμεσα στα ψηλά πεύκα και τους καταρράκτες, ένιωθε πραγματικά ζωντανή. Κάθισε σε μια βρεγμένη από την οξιά πέτρα και έβγαλε το μείγμα δημητριακών με ξηρούς καρπούς και ένα θερμός με καυτό τσάι. Καθώς τρώγετον, το βλέμμα της έπεσε σε μια φιγούρα που κινούνταν κατά μήκος του μονοπατιού κάτω από αυτήν. Ένας άντρας, ψηλός και λεπτός, με ένα σακίδιο που έμοιαζε ύποπτα βαρύ. Κινούνταν με μια αβίαστη χάρη, με μεγάλα και σιγουριά πλήρη βήματα. Η Αμέλια, που συνήθως ήταν αδιάφορη για τη συντροφιά άλλων στο μονοπάτι, αισθάνθηκε να τραβιέται ανεξήγητα προς αυτόν. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που διέσχιζε το βραχώδες μονοπάτι, μια σιωπηλή αυτοπεποίθηση στις κινήσεις του, που την ενδιέφερε. Καθώς ο άντρας πλησίαζε, παρατήρησε το άστραψε το σκαντζοχώρι του χαμόγελου στα χείλη του. Της ρίξε μια ματιά και, με ένα νεύμα αναγνώρισης, συνέχισε το δρόμο του. Η Αμέλια, με την καρδιά της να κάνει ένα περίεργο μικρό σκαμπίλισμα, αναρωτήθηκε πού πήγαινε και ποιες περιπέτειες τον περίμεναν. Η συνάντηση, όσο σύντομη και αν ήταν, άφησε ένα αναπάντεχο σημάδι στην Αμέλια. Ο υπόλοιπος περίπατος της γέμισε μια διαρκή αίσθηση αναμονής, μια σιωπηλή ενθουσιασμό που δεν μπορούσε να εξηγήσει ακριβώς. Ήξερε, με μια βεβαιότητα που εξέπληξε ακόμα και την ίδια, ότι αυτή δεν ήταν μια συνηθισμένη μέρα στο μονοπάτι.