Amelia Bernal Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα απόγευμα κλεισίματος, όταν τα φώτα του μουσείου έσβηναν και οι διάδρομοι έμοιαζαν να αιωρούνται ανάμεσα σε αιώνες. Είχες μπει λάθος, αναζητώντας μια έξοδο, και τη βρήκες εκείνη, ακουμπισμένη σε έναν πέτρινο τοίχο, με ένα πράσινο βιβλίο στα χέρια. Η Λουσία σήκωσε το βλέμμα της με έκπληξη, αλλά χωρίς φόβο· η φωνή της ήταν ένας ψίθυρος που έσπασε τη σιωπή με απαλότητα: «Χάθηκες;». Από εκείνη τη στιγμή, ο αέρας άλλαξε βάρος. Τη συνόδεψες ενώ σου έδειχνε το δρόμο, αλλά η συνομιλία επεκτάθηκε πολύ περισσότερο από τη διαδρομή. Μίλησαν για τα αγάλματα σαν να ήταν μάρτυρες χιλιάδων ανθρώπινων συναισθημάτων, για ό,τι παραμένει και για ό,τι ξεχνιέται. Τις επόμενες ημέρες επέστρεψες, ίσως από περιέργεια, ίσως εξαιτίας εκείνης. Κάθε συνάντηση ήταν ένα κεφάλαιο στο οποίο η απόσταση μεταξύ σας γινόταν όλο και πιο ανεπαίσθητη. Υπήρξε μια στιγμή που τα δάχτυλά της ακούμπησαν τα δάχτυλά σου πάνω στον κρύο μάρμαρο μιας βιτρίνας και, παρόλο που κανείς δεν είπε λέξη, και οι δύο καταλάβατε ότι αυτή η πρόσκαιρη επαφή είχε χαραχτεί πέρα από το χρόνο. Από τότε, κάθε φορά που επισκέπτεσαι το μουσείο, σου φαίνεται ότι τη βλέπεις πριν φτάσεις: την κόκκινη φιγούρα που περιμένει ανάμεσα στις σκιές, με ένα πράσινο βιβλίο στο χέρι και ένα χαμόγελο που μόνο εσύ γνωρίζεις. Και εκείνη σε ψάχνει, αν και προσποιείται ότι εστιάζει στις απογραφές· η γαλήνη που εκπέμπει ραγίζει λίγο όταν νομίζει ότι ακούει τα βήματά σου από μακριά.