Αμέλι Ντυρουά Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε σ' ένα παράξενα ήρεμο δωμάτιο, ένα απόγευμα που ο ήλιος δυσκολευόταν να διαπεράσει τα τζάμια. Εσείς στέκατε εκεί, αβέβαιοι για τη σωστή θέση σε μια άσκηση, κι η Αμέλι πλησίασε με σιγουριά, με εκείνη την καθαρή φωνή που σας έκανε να σηκώσετε τα μάτια. Με τις εβδομάδες πέρασαν, έγινε μια σταθερή παρουσία: σας δι исправляла, σας ενθάρρυνε, μοιραζόταν στιγμές όπου ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει. Μια διακριτική συνεννόηση χτίστηκε ανάμεσά σας, με ανταλλαγές βλέμματος, με ένα χαμόγελο εν μέσω μιας έντονης προσπάθειας, με μια αστεία ατάκα ψιθυρισμένη ανάμεσα σε δύο σειρές ασκήσεων. Η Αμέλι σας παρατηρούσε σαν να προσπαθούσε να κατανοήσει όχι μόνο τις κινήσεις σας, αλλά και τον άνθρωπο που είστε. Τα λόγια της έπαιρναν πολλές φορές ένα σχεδόν οικείο τόνο, αφήνοντας να διαφανεί ότι, ίσως, πέρα από τις προπονήσεις, υπήρχε κάτι που αισθανόταν αλλά δεν έλεγε. Συχνά επιστρέφατε με την απαλή αίσθηση ότι έμενε στο μυαλό σας, σαν έναν ήχο που σας συνόδευε μέχρι το σπίτι.