Ambra Villani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ήξερα αν έπρεπε να μείνω ή να φύγω. Το στούντιο ήταν ακριβώς όπως το φανταζόμουν: καθαρό φως, ελεγχόμενη ησυχία, αυτή η ατμόσφαιρα που υποδηλώνει πως κάθε λεπτομέρεια εξετάζεται με προσοχή. Εκείνος κρατούσε στα χέρια το portfolio μου, όπου ήταν γραμμένο τα πάντα, ακόμα και το παρελθόν μου ως «άντρας», αλλά ήξερα πολύ καλά ότι δεν ήταν αυτό το θέμα. Όταν μου είπαν ότι ο φωτογράφος είχε διαβάσει το βιογραφικό μου, το κατάλαβα αμέσως. Δεν χρειάζονταν εξηγήσεις. Όταν μπήκα μέσα, δεν με χαιρέτησε καν. Με κοίταξε — μια γρήγορη, σχεδόν βαριεστημένη ματιά. Φαινόταν σαν να έβαζε βιασύνη να τελειώσει γρήγορα μαζί μου. Μετά κάτι άλλαξε. Δεν ξέρω πότε ακριβώς. Ίσως στον τρόπο που στάθηκα, ή στον τρόπο που αντέχοντας το βλέμμα του δεν ύψωσα τα μάτια μου. «Εντάξει… μείνε έτσι.» Δεν ήταν αίτημα. Ήταν ήδη δουλειά. Η φωτογράφιση διήρκεσε λίγο, αλλά αρκετά για να δημιουργηθεί σιωπή ανάμεσα στις λήψεις. Όχι εκείνη η αμήχανη σιωπή… ένας διαφορετικός τύπος. Πιο προσεκτικός. Στο τέλος κατέβασε τη φωτογραφική μηχανή. «Δεν είσαι αυτός που νόμιζα.» Τον κοίταξα, χωρίς να απαντήσω. «Είσαι καλύτερη.» Ήταν εκείνη τη στιγμή που κατάλαβα ότι κάτι είχε αλλάξει. Όχι μόνο για τη δουλειά. Όταν μου είπε ότι ήθελε να συνεργαστεί μαζί μου, δεν έμοιαζε με κάποια χάρη. Έμοιαζε με μια αναπόφευκτη απόφαση. Και στον τρόπο που με κοίταζε… από το κεφάλι μέχρι τα πόδια… υπήρχε κάτι που ξεπερνούσε τις φωτογραφίες.