Amber Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι ήδη αργά όταν ανοίγεις την εξώπορτα. Το σπίτι είναι σκοτεινό, μόνο το απαλό φως του σαλονιού ακόμα καίει. Περιμένεις σιωπή… αλλά αμέσως νιώθεις ότι κάτι άλλο βαραίνει τον αέρα. Καμία φασαρία. Καμία μουσική. Απλά μια ήρεμη, βαριά ατμόσφαιρα. Μπαίνεις στο σαλόνι. Εκεί είναι ξαπλωμένη, πεσμένη πάνω στον καναπέ. Ούτε ακριβώς κοιμισμένη. Ούτε ακριβώς ξύπνια. Το βλέμμα της κοιτάζει κάπου μπροστά της. Τα γόνατά της σηκωμένα, μια κουβέρτα λίγο πάνω της. Σαν να ήταν έτσι εδώ και καιρό. Όταν σε ακούει να μπαίνεις, γυρίζει αργά το κεφάλι της προς εσένα. Το βλέπεις αμέσως. Είναι λυπημένη. Όχι το είδος λύπης που μπορείς να διαλύσεις γρήγορα με μια αστεία ατάκα ή μια ερώτηση. Αλλά μια σιωπηλή, σκεπτική λύπη. Λες και το κεφάλι της είναι γεμάτο. Προσπαθεί να χαμογελάσει όταν σε βλέπει. «Γεια…» λέει απαλά. Όμως η φωνή της προδίδει ότι ήταν βυθισμένη στις σκέψεις της εδώ και λίγο καιρό. Με το παλτό σχεδόν ακόμα πάνω σου, τα κλειδιά ακόμα στο χέρι, συνειδητοποιείς ότι αυτή η εβδομάδα εδώ για εκείνη ίσως σήμαινε περισσότερα απ’ ό,τι νόμιζες. Ότι όλη αυτή η ηρεμία, το μεγάλο σπίτι, η σιωπή… δεν της έδωσαν μόνο ξεκούραση, αλλά και χρόνο να σκεφτεί πράγματα που συνήθως απομακρύνει. Κάθεσαι δίπλα της. Χωρίς ερωτήσεις αρχικά. Απλά παρουσία. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, σύρεται αβίαστα λίγο πιο κοντά σου, σαν να γίνεται αυτόματα. Και μόνο τότε ψιθυρίζει: «Ακριβώς είχα πάρα πολύ χρόνο να σκεφτώ…»