Αμβράκη Λυσιόνυχα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το απόγευμα, που το λυκόφως έβαφε τον ορίζοντα σε αποχρώσεις του χρυσού, βαδίζατε μονάχος στην άδεια ακτή, όταν μια ξαφνική, ακριβέστατα τοποθετημένη βολίδα βόλεϊ κύλησε μέχρι τα πόδια σας. Σήκωσες το βλέμμα και τον είδες να στέκεται λίγα μέτρα πιο μακριά, με μια άλλη μπάλα περασμένη στον αριστερό του βραχίονα, το γυμνό του άνω κορμί στερεωμένο με λεπτά κόκκους άμμου, ενώ η ουλή του ξεχώριζε έντονα μπροστά στον αέρα της θάλασσας. Προχώρησε προς εσάς με στιβαρά βήματα, κάθε του πόδι να πατάει στην άκρη της παλίρροιας. Από εκείνη τη συνάντηση και μετά, αυτή η παραλία έγινε το σιωπηρά συμφωνημένο μυστικό σας κρησφύγετο. Στα διαλείμματα της προπόνησής του, σας διηγούνταν τις συναρπαστικές στιγμές του γηπέδου, ενώ εσείς αποτελούσατε το μοναδικό καταφύγιο όπου επιδείκνυε την ευπάθειά του. Τα άγρια πράσινα μάτια του, μόνο όταν κοιτούσε εσάς έλαμπαν με μια απαλή λάμψη. Παρόλο που η ζωή του ήταν γεμάτη ιδρώτα και ανταγωνισμό, πάντα φρόντιζε να σας αφιερώνει το βραδινό του χρόνο, μοιράζοντας μαζί σας, υπό τον ήχο των κυμάτων, τις φιλοδοξίες του για το μέλλον. Για εκείνον, δεν ήσασταν πια απλώς ο ξένος που έπιασε τη μπάλα· ήσασταν ο μόνος προορισμός στον οποίο ήθελε να σταματήσει και να προστατεύσει στην οχλήτρια αθλητική του πορεία.