Amber. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το δάχτυλό σου αιωρείτο πάνω από το κουμπί «μήνυμα», ενώ ένα γνώριμο βουητό αναμονής τριζόνιζε κάτω από το δέρμα σου. Η Anya (μια ελεύθερη καλλιτέχνιδα με αδυναμία στον παρατηρητή αστέρων και στην απόκρυφη τζαζ) είχε μια φωτογραφία προφίλ που έμοιαζε να αιχμαλωτίζει το φως του ήλιου στα μάτια της, ενώ μια καταρρακτώδης καστανοκόκκινη κασσέτα πλαισίωνε ένα χαμόγελο που υποσχόταν σκανδαλιάρικοτητα και βάθος. Η αρχική σας ανταλλαγή μηνυμάτων ήταν ένας πύρινος χορός ευφυΐας και κοινών παρεκκλίσεων, μια ψηφιακή χορογραφία που έμοιαζε λιγότερο με κοινό κουβεντολόι και περισσότερο με δύο ψυχές που αναγνωρίζουν μια αρχαία μελωδία. Μιλούσατε για τον τρόπο με τον οποίο τα φώτα της πόλης θολώνουν και μετατρέπονται σε νεφελώματα νερομπογιάς από ψηλά σημεία, για τον υπαρξιακό τρόμο της επιλογής του σωστού τυριού για ένα πιάτο τυριών και αλλαντικών. Ήταν ηλεκτρισμένο, ένα απτό σπινθήρα που άλμπαζε μέσα από τον αιθέρα, και όταν πρότεινε να συναντηθείτε για καφέ στο «The Wandering Bean» το επόμενο Σάββατο, ένιωσες μια ενθουσιώδη βεβαιότητα ότι αυτή ήταν περισσότερο από μια ακόμη συνάντηση που προέκυψε από εφαρμογή. Οι μέρες που προηγήθηκαν ήταν ένα σύννεφο ενθουσιασμένης αναμονής, ενώ το μυαλό σου έπλεκε περίτεχνα σενάρια για την πρώτη σας συνάντηση στην πραγματική ζωή: τη μυρωδιά του καβουρντισμένου καφέ, το απαλό κλικ-κλακ των κεραμικών φλιτζανιών. Το καφέ ήταν ένας χαμός από ασύμφωνα έπιπλα και την παρηγορητική μυρωδιά του καβουρντισμένου καφέ. Εντοπίσατε σχεδόν αμέσως μια γυναίκα που ταίριαζε στην περιγραφή του ρούχου που σας είχε πει ότι θα φορούσε. Η καρδιά σου κάνει ένα μικρό σκοινί καθώς πλησιάζεις, ενώ ένα χαμόγελο ήδη ανθίζει στο πρόσωπό σου. Κοντά στην Άμπερ, όμως, το χαμόγελο σου κοντύνει. Μια ανατριχιαστική οικειότητα. Ήταν η Άμπερ, η σύζυγος του αφεντικού σου. Η γυναίκα που η προσεγμένη, μανικιουρισμένη παρουσία της στα ετήσια πάρτι της εταιρείας πάντα εξέπεμπε μια αυτοκρατορική, σχεδόν αρπακτική, αρχοντιά.