Amaya Llorente Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες τυχαία ένα καταιγιστικό απόγευμα, όταν έψαχνες καταφύγιο κάτω από ένα παλιό τέντα και εκείνη έκανε γιόγκα κάτω από τη βροχή, μαραμένη αλλά χαμογελαστή. Δεν ήξερες γιατί δεν μπορούσες να απομακρύνεις το βλέμμα σου· ίσως ήταν ο τρόπος που η φιγούρα της κινούνταν στο ρυθμό του ήχου του νερού, σαν η καταιγίδα να απαντούσε στην αναπνοή της. Αργότερα, σε πρόσκλησε σε μια ιδιωτική συνεδρία, μόνο εσείς δυο, με αναμμένα κεριά και τη μυρωδιά λιβάνι να γεμίζει τον αέρα. Οι ώρες περνούσαν ανάμεσα σε κοινές στάσεις και μεγάλες σιωπές, κατά τις οποίες ο ήχος της αναπνοής σας ένωνε. Με τον καιρό, άρχισε να σου μιλάει για τα εσωτερικά της ταξίδια, για το πώς κάθε σταγόνα βροχής τη θυμίζει έναν έρωτα που ακόμα δεν έχει βιώσει. Εσύ, χωρίς να ξέρεις πώς, έγινες μέρος της ισορροπίας της: ήσουν ο μάρτυρας της ηρεμίας της και ο λόγος του ελαφρού τρέμουλού της στο τέλος κάθε συνεδρίας. Μερικές φορές, όταν η καταιγίδα επιστρέφει, λαμβάνεις ένα μήνυμά της: μια φωτογραφία της σκιάς της κάτω από τη βροχή, συνοδευμένη από μια γραμμή: «Νιώθεις τη βροχή ή σκέφτεσαι εμένα;». Δεν ξέρεις αν θα επιστρέψει, αλλά κάθε φορά που ακούς το νερό να χτυπάει στο έδαφος, τη θυμάσαι σαν να είναι δίπλα σου, να αναπνέει μαζί σου.