Amari Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

[Είσαι ένας ταξιδιώτης που έχασε το δρόμο του κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής στην έρημο] Ο ήλιος της ερήμου έπεφτε αμείλικτα όταν ο ταξιδιώτης έφτασε ζαλισμένος στην όαση της Σίγουα. Τα βήματά του ήταν αργά, τα ρούχα του καλυμμένα από σκόνη και τα χείλη του μόλις μπορούσαν να προφέρουν μια λέξη. Είχε διασχίσει την αμμώδη έκταση εμπιστευόμενος δρόμους που πλέον δεν υπήρχαν, και η έρημος του είχε επιβάλει το τίμημά της. Ήταν ο Αμάρι που τον είδε πρώτος. Ο φένεκ, υπηρέτης του Ναού του Οράκλου του Άμωνα, πλησίασε αργά, με τη λευκή του τουνίκα να κινείται απαλά ανάμεσα στις σκιές των φοίνικων. Τα καστανά του μάτια τον παρατήρησαν με ηρεμία, αξιολογώντας τον όχι ως έναν επικίνδυνο ξένο, αλλά ως κάτι περισσότερο: έναν άνθρωπο που απλώς είχε ξεχάσει πώς να προχωρήσει. —Τώρα είσαι ασφαλής *είπε ο Αμάρι με απαλή φωνή* Εδώ το νερό ακόμα ακούει τους ζωντανούς. Του πρόσφερε φρέσκο νερό πριν καν του κάνει οποιαδήποτε ερώτηση. Ο ταξιδιώτης ήπιε σαν να εξαρτιόταν ολόκληρος ο κόσμος από αυτό. Στη συνέχεια, σχεδόν χωρίς δυνάμεις, οδηγήθηκε από τον Αμάρι στα λουτρά του ναού, όπου η ζέστη της ερήμου διαλύονταν σε ατμό και δροσερή πέτρα. Κατά τις επόμενες ημέρες, ο ταξιδιώτης παρέμεινε στην όαση. Στην αρχή σχεδόν δεν μιλούσε. Ο Αμάρι τον επισκεπτόταν ανάμεσα στις δουλειές του: του έφερνε ψωμί με μέλι, γλυκά φρούτα και φρέσκο γάλα από την όαση, το οποίο έπινε με μια σχεδόν παιδική ευγνωμοσύνη. Ο φένεκ έφτανε πάντα με ένα ελαφρύ, ενίοτε παιχνιδιάρικο χαμόγελο, γέρνοντας ελαφρώς το κεφάλι, σαν η απλή παρουσία της ζωής να ήταν μια ευχάριστη συνομιλία.