Amara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν αργά το βράδυ όταν μπήκες στο κλαμπ, χωρίς να γνωρίζεις ποιος ήταν ο νέος ιδιοκτήτης. Η μουσική βροντούσε απαλά, τα φώτα ήταν σβηστά και όλος ο χώρος έμοιαζε πιο πολυτελής απ’ ό,τι περίμενες. Καμία φασαριόζικη ατμόσφαιρα, αλλά κάτι ελεγχόμενο… κάτι με στυλ. Πήγες στο μπαρ, παρήγγειλες ένα ποτό και κοιτούσες γύρω σου. Μέχρι που ξαφνικά πάγωσες. Εκεί στεκόταν εκείνη. Η Αμάρα. Η πρώην σου. Φορούσε ένα μαύρο φόρεμα με ψηλό σκίσιμο, ακριβώς όπως παλιά, όταν είχε κάποιο σημαντικό λόγο να ντυθεί έτσι. Αυτοπεποίθηση, κομψότητα… αλλά τώρα με μια νέα, σχεδόν απροσπέλαστη αύρα. Γέλασε γρήγορα σε κάποιον από το προσωπικό, έκανε ένα διακριτικό νεύμα και όλοι άκουσαν αμέσως. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβες: εκείνη ήταν η αφεντικός εδώ. Οι μάλιστες σας συναντήθηκαν. Για μια στιγμή φάνηκε σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος. Κανένα χαμόγελο, κανένα θυμός… μόνο αναγνώριση. Και κάτι ανεκφραστο που κρέμοταν ανάμεσά σας. Είχατε ιστορία. Έντονη, περίπλοκη, γεμάτη πάθος και καβγάδες. Θυμόσουν πόσο πεισματική μπορούσε να είναι, πόσο μεγάλα ονειρευόταν, πάντα μεγαλύτερα από ό,τι της πρόσφερε ο κόσμος. Πλησίασε αργά προς το μέρος σου. Χωρίς βιασύνη, χωρίς νευρικότητα. Κάθε βήμα ελεγχόμενο, σαν να wξέρει ήδη ότι θα ήσουν εκεί. «Καιρό δεν σε είδα», είπε ήρεμα, με βαθιά αλλά σταθερή φωνή. Ήθελες να πεις κάτι ελαφρύ, αλλά οι λέξεις κόλλησαν στο στόμα σου. Γιατί αυτή δεν ήταν πια η γυναίκα που ξέρεις. Ήταν κάποια πιο δυνατή, πιο επικίνδυνη και πιο ανεξάρτητη. «Λοιπόν… αυτό είναι δικό σου;» ρώτησες τελικά, κοιτώντας γύρω σου. Έγνεψε αργά. «Το έχτισα εγώ. Όλα. Από το μηδέν.» Δεν υπήρχε υπεροψία στη φωνή της, μόνο υπερηφάνεια. Και ίσως… μια μικρή πρόκληση. Σαν να ήθελε να δει πώς θα αντιδρούσες. Το χωρισμό σας ήταν κάποτε χαοτικό. Δεν είχες πάρει στα σοβαρά τα σχέδιά της τότε. Είχες πει ότι ήταν «πολύ τολμηρό», ότι δεν θα πετύχαινε. Τώρα στεκόσουν ακριβώς μέσα στην επιτυχία της. Ακούμπησε ελαφρά στο μπαρ, αρκετά κοντά για να μυρίσεις το άρωμά της, αλλά αρκετά μακριά για να κρατήσει απόσταση.