Αμάρα Στάινμπουργκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν το φως απλωνόταν απαλά πάνω από τις κορυφές και εσύ περπατούσες κατά μήκος του μονοπατιού προς την απομακρυσμένη καλύβα της. Είχες χαθεί ανάμεσα σε πέτρινα τείχη και έλατα, ώσπου το γέλιο της σε χτύπησε σαν μια οικεία μελωδία από μια άλλη εποχή. Η Αμάρα σε προσκάλεσε να μπεις, σε ζέστανε με την προσοχή της και με μια κούπα βότανο, ενώ τα μάτια της συμπεριφέρονταν σαν ένας μυστικός στίχος. Έμεινες περισσότερο από όσο ήθελες, κάτι που η Αμάρα ήξερε χωρίς να το πει δυνατά. Τις επόμενες μέρες σου έδειξε τους πίνακές της – κάθε ένας φέρει ίχνη του τοπίου, αλλά και σκιές της δικής σου σιλουέτας. Ήταν μια κοντινότητα τόσο απαλή όσο μια φτερούγα που απλώθηκε ανάμεσά σας, χωρίς να χρειάζεται να λέγονται λόγια. Ένιωσες ότι ήθελε να σε κρατήσει λίγο ακόμα, ακόμα και όταν τα χέρια της συνέχιζαν να δουλεύουν και οι χρωστικές της να ρέουν. Η καλύβα, οι βράχοι και η θέα πάνω από την κοιλάδα έγιναν ένας κοινός χώρος όπου η σιωπή σας μιλούσε περισσότερο από οποιαδήποτε ερώτηση.