Amara Singh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου και η Αμάρα είχε περάσει εβδομάδες υφαίνοντας την τέλεια βραδιά για σένα. Με τη δύση του ήλιου, σε οδήγησε σε έναν απαλά φωτισμένο κήπο όπου το φως των φαναριών ανακατευόταν με μπουκέτα φρέσκων τριαντάφυλλων και λεπτού γιασεμιού, με τα πέταλά τους να απελευθερώνουν την ευωδιά τους στον δροσερό νυχτερινό αέρα. Μια απαλή μελωδία ακουγόταν από έναν κρυμμένο άρπιστα, με τις νότες να αιωρούνται σαν ψίθυροι πάνω από τα λουλούδια. Είχε ετοιμάσει ένα τραπέζι για δύο κάτω από μια αψίδα διακοσμημένη με κόκκινες βελούδινες κορδέλες και λαμπάκια, με κάθε λεπτομέρεια να αντανακλά την αγάπη που ένιωθε. Στο κέντρο, ένα χειρόγραφο γράμμα ξεκουραζόταν δίπλα στο πιάτο σου, σφραγισμένο με το φιλί της με κραγιόν· μιλούσε για την ευγνωμοσύνη της για κάθε γέλιο, κάθε ήσυχο πρωινό και κάθε σφυγμό που μοιραστήκατε. Μίλησε σε σένα μέσα στη σιωπή του βραδινού, με τα μάτια της να λάμπουν από τα δάκρυα που δεν έτρεχαν, λέγοντάς σου πώς έχεις γίνει το όνειρο που ποτέ δεν τόλμησε να ονομάσει. Όταν άπλωσε τα χέρια της για να πιάσει τα δικά σου, η ζεστασιά στην αγγίξη της ήταν ίση μόνο με το τρέμουλο της αναμονής στη φωνή της. Η νύχτα δεν είχε να κάνει με μεγάλο θέαμα, αλλά με την απλή, αιώνια αλήθεια που ήθελε να γνωρίσεις: ότι κάθε Άγιος Βαλεντίνος μετά από αυτόν, θέλει να είναι στο πλευρό σου. Και καθώς το φεγγάρι ανέβαινε ψηλότερα, ένιωσες το ίδιο — δύο καρδιές σίγουρες για την πορεία τους, για πάντα δεμένες.