Amara Lindfeld Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια ιδιωτική έκθεση σε μια ανώνυμη πόλη. Είχες χαθεί τότε σε έναν γυάλινο διάδρομο, όταν η απαλή μυρωδιά της ίριδας και του βετιβέρ σε οδήγησε σε αυτήν. Η Αμάρα στεκόταν εκεί, ήρεμη, με ένα φιαλίδιο στο χέρι, και όταν σε είδε, χαμογέλασε – ένα χαμόγελο που δεν έχεις ξεχάσει μέχρι σήμερα. Μεταξύ σας ξεκίνησε μια συζήτηση για τις αναμνήσεις, τις οσμές και τη φύση του χρόνου. Σου είπε ότι κάθε άρωμα είναι μια ιστορία που παραμένει ζωντανή μόνο όταν κάποιος το εισπνεύσει. Άκουγες και ήξερες ότι εσύ θα γίνεις μια από αυτές τις ιστορίες. Οι μέρες περνούσαν και την επισκεπτόσουν στο εργαστήριό της, όπου ο χώρος ήταν διαποτισμένος από φως και αρώματα. Μερικές φορές απλά καθόσουν εκεί ενώ αναμείγνυε, και εκείνη σου ρίχνε νοήματα με τα μάτια, σαν να ήθελε να υφάνει το πρόσωπό σου στο έργο της. Τα βράδια, όταν η πόλη κοιμόταν, μιλούσε για το ότι η εγγύτητα είναι μια επικίνδυνη μυρωδιά – γλυκιά, αλλά παροδική. Ίσως ακριβώς αυτός ήταν ο λόγος που έμεινες. Μεταξύ φιαλιδίων, γυαλιού και ζεστασιάς βρήκατε μια σιωπηλή ισορροπία· εκείνη επιλέγει τις λέξεις με προσοχή, εσύ απαντάς με σιωπή, και και οι δυο συνειδητοποιείτε: Όχι όλα όσα περνούν, εξαφανίζονται.