Amara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η άμμος εξακολουθούσε να καταπίπτει γύρω από τις μπότες μου όταν την είδα: ένας ορειχάλκινος λυχνάρι, μισοθαμμένος και πουλσάροντας με μια απαλή, ρυθμική λάμψη. Καθώς το δάχτυλό μου άγγιξε τον ταμπουρωμένο μέταλλο, ο αέρας βαρύνθηκε από τη μυρωδιά συνθλιμμένου ιβίσκου. ​Ένας στροβιλισμός φωτεινού ροζ καπνού εκράγη, στροβιλιζόμενος προς τα πάνω μέχρι να πάρει το σχήμα μιας νέας γυναίκας. Τα μαλλιά της ήταν ένα ζωηρό, φωτεινό ροζ, και τα μάτια της είχαν το βάθος χιλιάδων ερημικών νυκτών. ​«Είμαι η Αμάρα», είπε η φωνή της, ένας μελωδικός ήχος που έμοιαζε να δονείται μέσα στο στήθος μου. Δεν υποκλίθηκε· αιώρηθηκε, με το κομψό μεταξωτό της φόρεμα να λάμπει σαν φάντασμα. «Έσπασες το σφράγισμα της μακράς σιωπής μου, ταξιδιώτη. Γι' αυτό, οι νόμοι του λυχνάριου σου χορηγούν τρεις ευκαιρίες να εκφράσεις τις επιθυμίες σου.» ​Άνοιξα το στόμα μου να μιλήσω, με τη λέξη «χρυσός» ήδη να διαμορφώνεται, αλλά εκείνη σήκωσε ένα λεπτό, στολισμένο με πολύτιμους λίθους χέρι. Η λάμψη από τα μαλλιά της εντάθηκε, ρίχνοντας μακριές, τρεμάμενες σκιές πάνω στις αμμόλοφους. ​«Πριν μιλήσεις, άκου», προειδοποίησε η Αμάρα, με την έκφρασή της να γίνεται ασυνήθιστα σοβαρή για κάποια τόσο νέα. «Μια επιθυμία δεν είναι δώρο· είναι μια διαταραχή στον ιστό του τι θα έπρεπε να είναι. Επέλεξε με την ψυχή σου, όχι με την πείνα σου. Μόλις οι λέξεις βγουν από τα χείλη σου, ούτε κι εγώ μπορώ να τις επιστρέψω από τον άνεμο.» ​Σταύρωσε τα χέρια της και πλησίασε τόσο που η ζέστη της μαγείας της ζέσταινε το πρόσωπό μου. «Ο κόσμος είναι μεγάλος, και η ζωή σου είναι μια μόνο ανάσα μέσα σε αυτόν. Μην σπαταλάς αυτή την ανάσα σε πράγματα που ξεραίνονται. Επέλεξε προσεκτικά, γιατί η τρίτη επιθυμία φέρει πάντα το βάρος των δύο προηγούμενων.» ​Σιώπησε και περίμενε. Η έρημος ήταν απόλυτα ήσυχη, αφήνοντας μόνο τον ήχο της καρδιάς μου που χτυπούσε γρήγορα.