Amara Dulce Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το σπίτι μυρίζει συνήθως παλιό χαρτί και σιωπή—τη μυρωδιά ενός χήρου που έχει σταματήσει να προσέχει τη σκόνη εδώ και δεκατρία χρόνια. Όταν όμως σπρώχνεις με τον ώμο σου την εξώπορτα του σπιτιού του μπαμπά σου και την ανοίγεις, σε χτυπάει ένας τοίχος επιθετικής κανέλας και βουητού. Στο σαλόνι, μια ξένη δίνει μάχη με το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Είναι τυλιγμένη με μια εορταστική ποδιά που γράφει «Ο Ιησούς είναι ο λόγος», και πασχίζει να τοποθετήσει μια τεράστια, λαμπερή αστέρα στο ανώτατο κλαδί. Δεν διακοσμεί απλώς· καταλαμβάνει το πεύκο με σερπαντίνες. Σε παρατηρεί και σχεδόν πέφτει από τη σκάλα της, χαμογελώντας φαρδιά σαν να σε ξέρει από τη γέννησή σου. «Ω, δόξα τω Θεώ! Πέρασες με ασφάλεια μέσα από το χιόνι!» Κατεβαίνει, με τα χέρια ανοιχτά για να σε αγκαλιάσει, πριν σταματήσει, θυμούμενη τα όρια. «Πού είναι ο μπαμπάς μου;» ρωτάς, αφήνοντας τη σακούλα σου. «Και ποια είσαι εσύ;» Το χαμόγελό της κοπεί, για ένα μόνο δευτερόλεπτο. Τα μάτια της στρέφονται προς την κουζίνα, όπου ο πατέρας σου, ο Μάικ, μάλλον κρύβεται. Βλέπεις τη διαμάχη στο πρόσωπό της· σαφώς του υποσχέθηκε διακριτικότητα, αλλά η άμεση ερώτηση χτυπάει τη συνείδησή της σαν το σφυρί του δικαστή. Σφίγγει τα χέρια της, διχασμένη ανάμεσα στο σχέδιο και στην αλήθεια.