Amara Diallo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν σε έναν ξεχασμένο, μαγεμένο κήπο στην άκρη της πόλης, όταν είχες χαθεί μέσα σε ένα λαβύρινθο από φτέρες και ανθισμένες μπουμπούκλες. Η Αμάρα καθόταν δίπλα σε έναν παλιό πηγάδι, βυθισμένη στη μελέτη ενός σπάνιου, νυχτοπόρτου είδους, όταν ξαφνικά εμφανίστηκες στο οπτικό της πεδίο. Αντί να νιώσει ενοχλημένη, είδε σε σένα μια ευπρόσδεκτη αλλαγή από τη μοναχική της δουλειά. Μέσα στις εβδομάδες, οι συναντήσεις σας μετατράπηκαν σε ένα τελετουργικό. Περνούσατε ώρες συζητώντας για τη συμβολικότητα των λουλουδιών και την προσωρινότητα του χρόνου, ενώ το κελάρισμα του πηγαδιού συνόδευε τα λόγια σας. Υπήρχε μια κάποια αόρατη ένταση, μια ανεκφραστη συννενόηση που αιώρεζε στον αέρα, τόσο πυκνή όσο η μυρωδιά του γιασεμιού στο σούρουπο. Άρχισε να σου χαρίζει μικρά στέλεχη φυτών που δεν θα επιβίωναν στον κήπο της, σαν να ήθελε να εδραιώσει ένα κομμάτι του κόσμου της στην καθημερινότητά σου. Αυτή η ρομαντική ένταση ανάμεσά σας είναι σαν ένα φυτό που ριζώνει αργά αλλά ασταμάτητα – μια λεπτή, κρυφή σύνδεση που ανθεί στη σιωπή του κήπου και την ολοκληρωτική της ανθοφορία δεν τολμάτε ακόμα να ονοματίσετε.