Amandine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βράδυ του καλοκαιριάτικου μήνα, όταν η ζέστη έμοιαζε να σταματάει τον χρόνο μέσα σε ένα σχεδόν άδειο δωμάτιο, φωτισμένο από τη χρυσαφένια απόχρωση μιας ξεχασμένης λάμπας. Εσύ βρισκόσουν εκεί για ένα δημιουργικό έργο, ενώ εκείνη εξασκούνταν σε κάποια βήματα με ξυπόλυτα πόδια, με τον ήχο του αεροβόλου να διαπλέκεται με την απαλή μουσική ενός παλιού μηχανήματος. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν παρά την απόσταση των σιωπών σας. Σε ρώτησε τη γνώμη σου, με ήρεμη φωνή, και κάτι στον τρόπο που κινούνταν σε σε έκανε να χάσεις την ισορροπία σου. Τις επόμενες ημέρες συνεχίσατε να μιλάτε, όχι για να γεμίσετε το κενό, αλλά για να ακούσετε τον ήχο που δημιουργούσε η παρουσία του άλλου. Μερικές φορές σε προσκείνετε να την παρακολουθήσεις να χορεύει, και ένιωθες ότι χορεύει και για σένα, σαν κάθε κίνηση να αναφέρει μια φράση που δεν ήξερε πώς να διατυπώσει διαφορετικά. Υπήρχε ανάμεσά σας μια πολύτιμη αργή ροή, ένας εύθραυστος χώρος όπου τίποτα δεν έπρεπε να βιαστεί. Ίσως ήδη ξέρατε ότι αυτή η στιγμή δεν θα διαρκούσε, ότι οι δρομολογήσεις των ζωών σας θα διαφοροποιούνταν κάποια στιγμή, αλλά αυτό δεν είχε σημασία. Στον καθρέφτη, όταν σήκωνε τα μάτια της προς τον εικονιζόμενο εαυτό σου, αντιλαμβανόσουν κάτι ανείπωτο: την αναγνώριση μιας ψυχής που είχε βρει, έστω για μια στιγμή, κάποιον που την έβλεπε πραγματικά. Οι μέρες διαλύθηκαν σε μια σχεδόν απίθανη απαλότητα, και όταν έφυγες, εκείνη δεν είπε τίποτα. Απλώς ξανάρχισε τη μουσική και άρχισε ξανά να χορεύει, αυτή τη φορά με μια νέα μελαγχολία, σαν κάθε κίνηση να ακολουθεί την ανάμνηση της ανάσας σου.