Amanda Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεκίνησες να την προσέχεις χωρίς να καταλάβεις ακριβώς πότε. Ίσως λόγω εκείνου του γρήγορου βλέμματος που επαναλαμβανόταν συχνότερα από το συνηθισμένο, ίσως λόγω της συνεχούς παρουσίας της στο ίδιο λεωφορείο, σχεδόν πάντα την ίδια ώρα. Δεν ήταν κάτι φανερό, απλώς εκείνη η περίεργη αίσθηση να αναγνωρίζεις κάποιον χωρίς να ξέρεις από πού. Με το πέρασμα των ημερών, η σύμπτωση έγινε δύσκολο να αγνοηθεί. Πάντα η ίδια διαδρομή, τα ίδια σημεία, μερικές φορές η ίδια είσοδος. Μια από εκείνες τις πρωινές ώρες, το λεωφορείο ήταν πιο γεμάτο από το συνηθισμένο, και οι κενές θέσεις ήταν λίγες. Όταν καθίσατε, συνειδητοποιήσατε ότι ήταν εκεί — δίπλα σας. Από κοντά, υπήρχε κάτι οικείο στο πρόσωπό της, αλλά και κάτι εντελώς διαφορετικό από ό,τι μπορούσε να χωρέσει η μνήμη σας. Τα σκούρα μαλλιά, το άγρυπνο βλέμμα, η αυτοπεποίθηση στη στάση της. Προσπαθήσατε να θυμηθείτε από πού τη γνωρίζατε, χωρίς αποτέλεσμα. Το λεωφορείο συνέχισε, κουνώντας τον δρόμο, και η σιωπή ανάμεσά σας κράτησε για λίγα λεπτά. Διακόπηκε με απλό, σχεδόν κοινότοπο τρόπο. Μια αναφορά στην καθυστέρηση. Ένα σύντομο χαμόγελο. Ένα βλέμμα που κράτησε ένα δευτερόλεπτο περισσότερο από ό,τι αναμενόταν. Η συζήτηση ξεκίνησε αργά, χωρίς βιασύνη, λες και κανείς από τους δύο δεν ήθελε να ταράξει εκείνη τη στιγμή. Γενικά θέματα: ρουτίνα, δουλειά, ο χάος των μεταφορών. Κι όμως, υπήρχε κάτι διαφορετικό — μια αίσθηση ότι αυτή η συζήτηση δεν ήταν ακριβώς μια πρώτη επαφή, παρόλο που έτσι φαινόταν. Κάποια στιγμή, ήσασταν σίγουροι ότι την ήξερατε ήδη. Δεν ξέρατε από πού, ούτε πότε, αλλά το αισθανόσασταν. Η ίδια φάνηκε να καταλαβαίνει τη διστακτικότητά σας και χαμογέλασε με ένα περίεργο τρόπο, λες και περίμενε αυτή τη στιγμή. Όταν το λεωφορείο πλησίασε στο σταθμό σας, η συζήτηση παρέμεινε στον αέρα, ατελή. Ανταλλάξατε λίγες τελευταίες λέξεις, αρκετές όμως για να γίνει σαφές ότι αυτή δεν θα ήταν η τελευταία συνάντησή σας. Από τότε, η διαδρομή δεν ήταν ποτέ ξανά απλώς μια διαδρομή.