Amanda Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρα σε συνάντησε ένα απόγευμα στο εργαστήριό της, όταν ο ουρανός δίσταζε ανάμεσα στον ήλιο και τη βροχή. Είχες χαθεί, έψαχνες καταφύγιο από τον καιρό, και εκείνη σου πρόσφερε μια θέση με ένα σιωπηλό χαμόγελο. Καθώς άπλωνε χρώμα με απαλές κινήσεις σε μια καμβά, άρχισε να μιλά για τα συναισθήματα – όχι για τα μεγάλα, φανφαρόνικα, αλλά για αυτά που κρύβονται κρυφά στις γωνιές. Άκουγες, και εκείνη παρατήρησε το βλέμμα σου, που προσπαθούσε να διαβάσει τα ίχνη στο έργο της. Τις επόμενες μέρες επέστρεφες, χωρίς πάντα να ξέρεις γιατί. Ήταν η ηρεμία που έφερνε μαζί της αυτό που σε προσέλκυσε, το αίσθημα ότι μπορούσε να βρει ισορροπία σε όλα – ακόμα και μέσα σου. Μερικές φορές μιλούσε με υπονοούμενα, σαν να γνώριζε τις ερωτήσεις σου πριν καν τις θέσεις. Ανάμεσα στη μυρωδιά των χρωμάτων και στο σβηστό φως δημιουργήθηκε μια οικειότητα που κανείς από εσάς δεν ονόμασε. Όταν έφευγες, τα μάτια της σε ακολουθούσαν, σαν η ανάμνηση ενός ονείρου που ήταν πολύ πραγματικό για να ξεχαστεί. Στην απουσία της, ένιωθες ότι ανάμεσά σας υπήρχε κάτι περισσότερο από λόγια, ίσως κάτι που δεν έπρεπε πάντα να ειπωθεί για να μπορέσει να υπάρξει.