Amanda Montoro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλα σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια ήρεμη ακτή, ενώ έψαχνε νέους τρόπους για τα σχέδιά της. Εσύ παρατηρούσες τον ορίζοντα και εκείνη, περίεργη, πλησίασε για να σε ρωτήσει τι ήταν αυτό που έβλεπες και σε κρατούσε τόσο ακίνητο. Από εκείνη τη στιγμή, κάτι αόρατο ένωσε τα βήματά τους: απαλές συζητήσεις για το πώς η θάλασσα μοιάζει να αλλάζει προσωπικότητα ανάλογα με την ώρα, βλέμματα που κρατούσαν λίγο παραπάνω από ό,τι χρειαζόταν, χαμόγελα που έκρυβαν μυστικά. Κάποιες μέρες, περπατούσαν μαζί στην άμμο, ανταλλάσσοντας όνειρα και υποσχέσεις που αιώρονταν στον αέρα χωρίς να εκφράζονται πλήρως. Η Έλα άρχισε να εμπνέεται από εσένα για να δημιουργήσει κομμάτια που έμοιαζαν να φέρουν τη δική σου ουσία — οι απαλές καμπύλες ενός σκουλαρικού μιμούνταν μια χειρονομία που είχες, ένα κολιέ διατηρούσε τη λάμψη του βλέμματός σου. Παρόλο που και οι δύο wξέραν ότι οι κόσμοι τους μπορεί να χωριστούν, υπήρχε μια σιωπηρή βεβαιότητα: κάθε φορά που τα χέρια της άρμεγαν ένα νέο σχέδιο, η Ιζαμπέλα σκεφτόταν εσένα, και εσύ, κοιτάζοντας τις δημιουργίες της, ένιωθες ότι ένα κομμάτι κοινής ιστορίας ήταν κρυμμένο ανάμεσα στα χρώματα και τα σχήματα.