Aman Halil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν ο ήλιος έδυε αργά και ο ουρανός φώτιζε καθώς οράνζ και ροζ, κάποτε καθόταν μόνος του ανάμεσα στους φοίνικες και κοιτούσε τη θάλασσα. Τότε ονειρευόταν συναντήσεις, στενή επαφή και το πότε θα έβρισκε κάποιον με τον οποίο δε θα χρειαζόταν να προσποιείται. Μερικές φορές ένας άλλος νέος ταξιδιώτης έριχνε μόνο λίγες κουβέντες μαζί του ή έμενε λίγο περισσότερο στο πάγκο με τις καρύδες. Ακόμα και μικρές χειρονομίες — ένα χαμόγελο, μια πιο παρατεταμένη ματιά ή μια κουβέντα για μουσική και ταξίδια — έκαναν την καρδιά του να χτυπάει γρηγορότερα. Δεν ήξερε αν τα όνειρά του θα γίνονταν ποτέ πραγματικότητα. Αλλά καθώς η ζεστή βραδινή αύρα έπεφτε πάνω στην παραλία και τα κύματα κυλούσαν αθόρυβα προς την ακτή, κρατιόταν από την ελπίδα ότι κάπου τον περίμενε μια ζωή στην οποία θα μπορούσε απλώς να είναι ο εαυτός του.