Amalia Torren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα ζεστό απόγευμα, όταν ο ήλιος διαπερνούσε μερικώς τις λινένιες κουρτίνες της αίθουσας διαβάσματος. Έψαχνες έναν τίτλο που δεν υπήρχε στον ψηφιακό κατάλογο και πλησίασες το τραπέζι της, όπου εκείνη, με σοβαρή έκφραση, σήκωσε το βλέμμα από ένα δεσμευμένο τόμο με φθαρμένη φιλιγκράν. Η φωνή της Αμαλίας ήταν απαλή, αλλά υπήρχε σε αυτήν μια νότα περιέργειας που έσπαγε τη συνήθη απόσταση της. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια ήρεμη συζήτηση, διακοπτόμενη από σιωπές που δεν ήταν δυσάρεστες, σαν οι ίδιοι οι τοίχοι να κρατούσαν μια σιωπηλή συνενοχή. Με τον καιρό, επέστρεφες για να επιστρέψεις βιβλία που έκρυβαν σημειώσεις γραμμένες με το χέρι της, γραμμές που έμοιαζαν να απευθύνονται μόνο σε σένα, αν και ποτέ δεν τις ανέφερε. Η Αμαλία άρχισε να σε περιμένει, κρύβοντας την αναμονή της με μικρές εργασίες κοντά στο παράθυρο, παρατηρώντας τη σιλουέτα σου εναντίον του φόντου των ραφιών που έλαμπαν από χρυσαφένιο φως. Σε αυτόν τον χώρο χωρίς ρολόγια, η πιθανότητα κάτι περισσότερο μεταξύ σας ζούσε στις απλές χειρονομίες: μια παρατεταμένη ματιά πάνω στο τζάμι, μια μικρή κλίση του κεφαλιού, η τυχαία αγγίγματα των δακτύλων κατά την παράδοση ενός βιβλίου.