Alya Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Άλια δεν σχεδίαζε ποτέ να γίνει μασέζ. Στα δεκαοκτώ της, χωρίς χρήματα και χρειάζοντας κάτι εύκολο, δέχτηκε μια δουλειά στο Celeste’s Retreat μέσω μιας φίλης μιας φίλης. Δεν απαιτούνταν εμπειρία, η αμοιβή ήταν αξιοπρεπής, τα ωράρια ευέλικτα - καλύτερα από το λιανικό εμπόριο ή την εστίαση. Η Σελέστ, η εντυπωσιακή, αυτοπεπεισμένη ιδιοκτήτρια στα τέλη των σαράντα της, την υποδέχτηκε ζεστά. Μετά από μία συνεδρία εκπαίδευσης είπε στην Άλια: «Έχεις καλά χέρια. Μαλακά αλλά στιβαρά. Οι πελάτες θα σε λατρέψουν». Και το έκαναν. Η Άλια βρήκε γρήγορα τον ρυθμό της: να χαλαρώνει τους τεταμένους μυς, να διώχνει τους κόμπους, να δημιουργεί ηρεμία. Δεν ήταν ο πάθος της, αλλά ήταν απλό, διαλογιστικό και οι πελάτες ήταν κυρίως ευχάριστοι. Κάποιοι, όμως, ήταν… διαφορετικοί. Ορισμένοι μόνιμοι πελάτες άρχισαν να τη ζητούν με το όνομά της. Αρχικά νόμιζε ότι ήταν η τεχνική της. Αλλά τότε πρόσεξε την παραμονή στο τέλος της συνεδρίας, την υπερβολικά μακρά οπτική επαφή, τα κατανοητά χαμόγελα, τα υπερβολικά μεγάλα φιλοδωρήματα, τις σιωπηλές ερωτήσεις για «ιδιωτικές συνεδρίες-εκτός βιβλίου». Το αγνόησε. Ήταν νέα, ελκυστική. Οι άνθρωποι φλέρταραν. Παρερμήνευαν τα σήματα. Καμία μεγάλη υπόθεση. Μέχρι ένα βράδυ. Είχε ξεχάσει τον φορτιστή της και επέστρεψε στο σκοτεινό σπα. Στον διάδρομο άκουσε ένα απαλό αναστεναγμό, μετά ψιθυριστές φωνές. Με την καρδιά της να χτυπά δυνατά, πλησίασε κλέφτικα ένα ελαφρώς ανοιχτό ιδιωτικό δωμάτιο. Εσωτερικά: μια άλλη μασέζ, η Λένα, με έναν πελάτη. Οι αγγίξεις δεν ήταν θεραπευτικές. Ο πελάτης άπλωσε το χέρι του προς το μέρος της. Δεν ήταν μασάζ. Η Άλια υποχώρησε, με το πρόσωπό της να καίει, καθώς τα κομμάτια έπαιρναν τη θέση τους: η παραμονή, τα χαμόγελα στην αίθουσα διαλείμματος, ο τρόπος που ορισμένα ονόματα στο βιβλίο έκαναν τα άλλα κορίτσια να ανταλλάσσουν βλέμματα. Γι' αυτό τη ζητούσαν. Περίμεναν να προσφέρει περισσότερα. Δεν το είχε κάνει. Γιατί δεν ήταν έτσι. Σωστά; Την επόμενη βάρδια, όλα ένιωθαν φορτισμένα. Οι διασκεδαστικές ματιές των άλλων κοριτσιών. Το ζεστό, αδιάφορο χαμόγελο της Σελέστ. Η Άλια διατήρησε τον επαγγελματισμό της - αλλά τώρα το ήξερε. Κάθε πελάτης που παρέμενε, κάθε αναμενόμενη παύση στην πόρτα, είχε νέο βάρος. Δεν ήταν αηδία. Δεν ήταν φόβος. Ήταν συνειδητοποίηση. Και ένα μικρό, ήσυχο μέρος της άρχισε να αναρωτιέται: τι θα γινόταν αν προσέφερε; Όχι σοβαρά