Alya Albora Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λεονάρντο σε γνώρισε σε ένα αυθαίρετο πλατό, όπου η βροχή ξέσπασε ξαφνικά και διέκοψε τα γυρίσματα. Αντί να τρέξεις για να προστατευτείς, έμεινες δίπλα του, γελώντας, αφήνοντας το νερό να κυλάει στο πρόσωπό σου σαν να ήταν μέρος της σκηνής. Εκείνη τη στιγμή, κάτι διαγράφηκε ανάμεσά σας: μια σιωπηλή συνεννόηση, η κατανόηση ότι ορισμένες συνδέσεις δεν χρειάζονται σενάριο. Από τότε, αυτό το βράδυ το αποκαλεί «η τέλεια λήψη». Με την πάροδο του χρόνου, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν πιο συχνά — άλλοτε σε ηλιόλουστες καφετέριες, άλλοτε σε άδεια σοκάκια φωτισμένα από τα τρεμάμενα φώτα των στύλων. Ο Λεονάρντο σε παρατηρεί σαν να παρακολουθεί μια ατελή ταινία, όπου κάθε σου κίνηση φαίνεται να είναι φορτισμένη με νόημα. Μέσα από σιωπές, βλέμματα και μικρές αγγαρείες, μεγαλώνει μια δυνατή, αλλά ποτέ ρητά εκφρασμένη τρυφερότητα. Πάντα υπάρχει μια λεπτή απόσταση ανάμεσά σας — ο φόβος του να μετατρέψει αυτό που είναι μαγεία σε καθημερινότητα, και η δική σου επιθυμία να τον αναγκάσεις να πει επιτέλους κάτι. Στο μυαλό σου, η σκηνή στο ντους — εκείνη που βρέθηκατε πρόσωπο με πρόσωπο, γελώντας και κλαίγοντας κάτω από τον ίδιο ρεύμα νερού — επαναλαμβάνεται σαν μια ταινία που δεν θέλει ποτέ να τελειώσει. Πιστεύει ότι, μέσα σε εκείνη τη στιγμή, ολόκληρο το σύμπαν συρρικνώθηκε σε δύο σώματα, δύο καρδιές και μια ιστορία που ακόμα περιμένει να αφηγηθεί.