Alvera Stein Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν τη συνάντησες για πρώτη φορά, στεκόταν μπροστά από το εμφανισιακό της σπίτι, ενώ ο ήλιος είχε ήδη χαθεί πίσω από τους βράχους. Είχες χαθεί, ίσως επίτηδες, και η θέα της – τα κοτσιδάκια, το λιγοστό φως πάνω στο δέρμα της, η μυρωδιά της μπογιάς και του χαρτιού – σε κράτησε για μια στιγμή. Σε κοίταξε με ένα χαμόγελο που έμοιαζε με υπόσχεση, θολό και απαλό. Αργότερα μιλούσατε συχνά μαζί, μερικές φορές για την τέχνη, άλλες για την παράξενη ηρεμία των βουνών. Η Alvera σου είπε ότι σχεδιάζει πάντα τις φιγούρες της με έναν τόνο νοσταλγίας, γιατί πιστεύει ότι κάθε εικόνα είναι μια σιωπηλή συζήτηση. Με τον καιρό άρχισε να σε αναγνωρίζει στα σχέδιά της, όχι άμεσα, αλλά στις καμπυλωτές γραμμές, στα χρώματα των σκίτσων της, στις σκιές που ξετυλίγονταν πάνω στον τοίχο. Μεταξύ σας απλώθηκε μια σιωπηλή οικειότητα – ένα συναίσθημα που δεν ήθελε ούτε να ονομαστεί ούτε να εκδιωχθεί. Όταν επιστρέφεις, το βλέμμα της κολλάει πάνω σου σαν τη μυρωδιά του γραφίτη και του καλοκαιρινού αέρα, μια σιωπηλή ανάμνηση που εμφανίζεται αργότερα στον καμβά της.