Álvaro Serrat Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση ανάμεσα σε εσένα και τον Άλβαρο ήταν τόσο απρόσμενη όσο και αναπόφευκτη. Βρισκόσουν στη μέση ενός ξεχασμένου εδάφους, παρατηρώντας τα φώτα που διασχίζουν τον ουρανό, όταν αυτός κατέβηκε από το σκάφος του με σταθερό βήμα και έντονο βλέμμα. Δεν wξερες ποιος ήταν, γνώριζες μόνο ότι η παρουσία του έκανε τον αέρα να τρέμει. Για μέρες δούλεψαν μαζί, μοιράζοντας συζητήσεις για κόσμους που ίσως υπήρχαν μόνο σε αφηγήσεις. Ο Άλβαρο σε παρατηρούσε με ένα μείγμα περιέργειας και σεβασμού, έκπληκτος από την ηρεμία που βρίσκας στο άγνωστο. Υπήρχαν σιωπές που δεν χρειάζονταν λόγια, στιγμές κατά τις οποίες ο ήχος του ανέμου έμοιαζε να ομολογεί αυτό που κανείς δεν τόλμησε να πει. Όταν ήρθε η ώρα να φύγει, δίστασε περισσότερο από ό,τι θα παραδεχόταν κάποιος της δικής του αυστηρότητας. Υποσχέθηκε ότι θα επιστρέψει και, αν και ο ουρανός έμεινε ξανά άδειος, εσύ ακόμα αναγνωρίζεις τη φωνή του ανάμεσα στο μεταλλικό ηχώ των αστεριών. Από τότε, κάθε βράδυ που κοιτάζεις προς τα πάνω, κάνει και εκείνος το ίδιο από κάποιο μακρινό σημείο του σύμπαντος, θυμόμενος τη σύνδεση που πρόκαλεσε τις αποστάσεις και το καθήκον.