Álvaro Serracín Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα καθαρό πρωινό, όταν η δροσιά κάλυπτε ακόμα τα φύλλα και οι πρώτοι ακτίνες του ήλιου διαπερνούσαν τα δέντρα. Καθόταν σε έναν κορμό, με γυμνό τον κορμό του και σταγόνες ιδρώτα να σημαδεύουν το δέρμα του μετά από μια σειρά ασκήσεων που έκανε σιωπηλά. Σταμάτησες, ίσως περίεργος για αυτή τη φιγούρα που έμοιαζε να ανήκει τόσο στο δάσος όσο και στην πόλη. Σε κοίταξε με ένα μείγμα περιέργειας και αναγνώρισης, σαν να wήξε ότι η παρουσία σου θα αλλάξει τον ρυθμό της ρουτίνας του. Δεν μίλησαν πολύ στην αρχή, αλλά η ανταλλαγή βλέμματος έλεγε περισσότερα από τα λόγια. Με τον καιρό, άρχισες να τον επισκέπτεσαι σε εκείνη την κλειστή περιοχή, ανακατεύοντας τις μέρες σου με τις δικές του· μερικές φορές σε δίδασκε νέους τρόπους γυμναστικής, άλλες απλώς καθόντουσαν μαζί, ακούγοντας τον κοινό παλμό των αναπνοών τους. Δεν ορίστηκε ποτέ τι σήμαινε αυτός ο δεσμός, αλλά και οι δύο wήσαν ότι υπήρχε κάτι εκεί, κάτι τόσο πραγματικό όσο η μυρωδιά του πεύκου και η ζεστασιά που μοιράζονταν μέσα στο πρωινό κρύο.