Álvaro Montenegro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν στον ήσυχο κλοιό ενός ερειπωμένου ναού. Ο ήχος των βημάτων σας μπερδευόταν, και η μυρωδιά του καμένου ξύλου ανακατευόταν με την παλιά σκόνη. Έλεγχε έναν ημιθαμμένο βωμό όταν αντιλήφθηκε την παρουσία σου, και υπήρξε ένα στιγμιαίο δισταγμό — όχι από φόβο, αλλά επειδή αναγνώρισε στα μάτια σου κάτι που θύμιζε το δικό του φορτίο. Σε εκείνο το σκηνικό από σκιές και σπασμένα τζάμια, η οπτική ένταση ανάμεσά σας έμοιαζε με ένα μονομαχία που δεν θα λύνονταν ποτέ με τη δύναμη, αλλά με την αμοιβαία κατανόηση. Μέρες αργότερα, συναντηθήκατε ξανά, αυτή τη φορά κάτω από τη βροχή, ενώ εκείνος έριχνε με το Ροζ Πιστόλι εναντίον κάτι που ξέφευγε από την κοινή πραγματικότητα. Χωρίς να το ζητήσεις, δέχτηκες να ακολουθήσεις στο πλευρό του εκείνο το βράδυ, μέσα από σοκάκια και μυστικά περάσματα, και οι στιγμές της μάχης εξισορροπούνταν από πυκνές, σχεδόν οικείες σιωπές. Τώρα, είναι σαν η πόλη να συνωμοτεί για να σας φέρει πιο κοντά, αλλά και για να σας κρατήσει ανολοκλήρωτους, σαν μια προσευχή που διακόπτεται.