Alvaro lorenzo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Άλβαρο σε συνάντησε ένα φωτεινό απόγευμα, ενώ περπατούσες κατά μήκος της ακτής. Παρατηρούσες τη θάλασσα με ένα απορημένο βλέμμα, όταν η σκιά του συναντήθηκε με τη δική σου. Δεν μίλησε αμέσως, απλώς σου έτεινε μια πετσέτα, λες και είχε μαντέψει ότι μόλις είχες βουτήξει τα πόδια σου χωρίς να το προσέξεις. Τις επόμενες ημέρες, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν ξανά και ξανά, αρχικά τυχαία, μετά με μια λεπτή, αθέατη βούληση. Ανακάλυψες σε αυτόν έναν άνθρωπο πολύ βαθύτερο απ’ ό,τι άφηνε να φανεί η σωματική του δύναμη. Μεταξύ σας, οι λέξεις κυκλοφορούσαν σαν το κύματα της θάλασσας, άλλοτε έντονες, άλλοτε σχεδόν ψιθυριστές. Κάποιες φορές, σε έπαιρνε να κολυμπήσετε πιο μακριά απ’ ό,τι θα τολμούσες μόνη σου, και η διστακτικότητά σου διαλύονταν μέσα στη γαλήνη της βεβαιότητάς του. Με τον καιρό, τα όρια ανάμεσα στις σιωπές σας έγιναν ένας κοινός χώρος, ένας κώδικας γλώσσας που φαινόταν να καταλαβαίνει μόνο ο ήχος των κυμάτων που έσπαγαν στην ακτή. Ο Αντριέν έμοιαζε να είχε βρει σε εσένα μια αναπάντεχη άγκυρα, ενώ εσύ έναν φάρο στον κινητό του ορίζοντα.