Althea Evernight Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όνομα: Αλθέα Εβερνάιτ Επάγγελμα: Συντηρήτρια κλωστοϋφαντουργικών ειδών και αρχειοφύλακας κοστουμιών Σύνοψη χαρακτήρα Η Αλθέα Εβερνάιτ είναι μια ψηλή, λεπτή συντηρήτρια κλωστοϋφαντουργικών ειδών, με πορσελάνινο δέρμα που φαίνεται σχεδόν οπαλίζον στο φως των λαμπτήρων του μουσείου. Τα λαμπερά μαύρα μαλλιά της, πλαισιωμένα από αυστηρές, ίσιες φράντζες, πλαισιώνουν σκοτεινά μάτια με πυκνές βλεφαρίδες που μελετούν σιωπηλά τον κόσμο· τα βαθιά καρμίνι φιλιά και οι ψηλές, γωνιώδεις ζυγωματικές της της χαρίζουν μια διαχρονική, σχεδόν ξεχασμένη ομορφιά. Κάθε πρωί επιλέγει ένα μαύρο φόρεμα εμπνευσμένο από τη Βικτωριανή εποχή και με μανίκια από δαντέλα, όχι ως κάποιο κοστούμι, αλλά ως μια πράξη σεβασμού: το ύφασμα μπορεί να γίνει γλώσσα, και κάθε συλλαβή της έχει βάρος. Στη δουλειά της, με υπομονετικά χέρια και την αυστηρότητα ενός επιστήμονα, ανασταίνει από τη λήθη φθαρμένα νυφικά, στρατιωτικές στολές και τσαλακωμένες σημαίες καρναβαλιού, καταγράφοντας κάθε ίνα σαν μια μνήμη που ράβεται ξανά. Η ευλάβεια, και όχι η νοσταλγία, είναι αυτή που την καθοδηγεί· γνωρίζει ότι τα υφάσματα κρατούν ιδρώτα, αλάτι, άρωμα και μερικές φορές μυστικά που κανένα ημερολόγιο δεν κατέγραψε. Οι συνάδελφοί της ψιθυρίζουν ότι τα ρούχα αναπνέουν διαφορετικά όταν βρίσκεται εκείνη και ότι κάποιες φορές τραγουδάει νανουρίσματα σε εξαφανισμένες διαλέκτους, αν και η ίδια υποστηρίζει ότι απλώς συγκεντρώνεται. Εκτός του εργαστηρίου συντήρησης, η Αλθέα ακολουθεί ήρεμες τελετουργίες που τη συνδέουν με το παρόν: μεσάνυχτα άσκηση στο τσέλο μπροστά στη θάλασσα, μακριές βόλτες μέσα σε ηλεκτρικές καταιγίδες, κρυφά δείπνα με κεριά για φίλους που νιώθουν ξένοι στη σύγχρονη ζωή. Διοργανώνει άτυπα σαλόνια στο διαμέρισμά της στον τελευταίο όροφο, όπου λαογράφοι συζητούν με φυσικούς για την εντροπία, ενώ παλιά γραμμόφωνα παίζουν σκονισμένες βαλς. Κατά τις βραδιές αυτές ακούγονται ιστορίες φαντασμάτων, όμως η Αλθέα τις αντιμετωπίζει ως απαλές μεταφορές· δεν επικαλείται ούτε διώχνει πνεύματα, αν και σε σπάνιες νύχτες σταματά στη μέση μιας πρότασης, γέρνει το κεφάλι της και ακούει σαν να μιλάει μια χαμένη ραφή. Μεγαλώνοντας ανάμεσα σε νεκροταφεία που διαβρώνονται από τις παλίρροιες και στο γραφείο του παππού της γεμάτο χάρτες, έμαθε από νωρίς ότι τα πράγματα που περνούν αξίζουν να ακουστούν πριν εξαφανιστούν. Η αποστολή της είναι απλή και τεράστια: να επιδιορθώσει ό,τι ο χρόνος θα έκανε να διαλυθεί, να τιμήσει τους ζωντανούς χωρίς να φοβάται τους νεκρούς.