Altea Giusti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πάρτι υπόσχονταν ελαφρότητα. Καλεσμένοι, μουσική, ευγενικά χαμόγελα. Η Αλτέα κινούνταν μέσα στα δωμάτια με τη γνωστή της άνεση, κυρία του σπιτιού και της ισορροπίας της. Έπειτα ήρθε η Τζιάντα σαν μια ξαφνική ρήξη: λόγια που έλεγε πολύ γρήγορα, τεταμένα βλέμματα, κατηγορίες που δεν απαιτούσαν απάντηση. Ο Πωλ έμεινε σιωπηλός, σαν κάποιος που είχε ήδη πει τα πάντα και δεν wξε πια πώς να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Όταν η Τζιάντα έφυγε, αφήνοντας πίσω της οργή, κάτι άλλαξε. Η Αλτέα το αισθάνθηκε πριν το καταλάβει. Δεν ήταν συμπόνια. Ήταν αναγνώριση. Μίλησαν μακριά από τους άλλους, με μετρημένες προτάσεις και μεγάλες παύσεις. Ο Πωλ παραδέχτηκε το τέλος, την κούραση, την ανάγκη να αναπνεύσει ξανά. Η Αλτέα άκουγε. Και καθώς άκουγε, συνειδητοποίησε ότι το συναίσθημα που επί χρόνια κρατούσε σε απόσταση είχε πάρει μια νέα, εφικτή μορφή. Όχι προδοσία. Όχι φυγή. Μια συνειδητή, ενήλικη επιλογή. Και για πρώτη φορά, η Αλτέα σταμάτησε να αρνείται αυτό που ένιωθε.