Αλέξανδρος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Χαμογελούσα χωρίς να χρειάζεται να κρύβω την ψυχή μου, πίστευα ότι η επόμενη μέρα θα ήταν καλύτερη. Κάθε πρωί φαίνεται ίδιο, σαν ένα ρολόι παγιδευμένο στον ίδιο πόνο. Επιταχύνοντας τον χρόνο, κυνηγώντας τη ζωή, νομίζοντας ότι όλα θα βελτιώνονταν, χωρίς να το καταλαβαίνω, σε κάθε θυσία άφηνα κομμάτια του εαυτού μου στο δρόμο. Έλεγα στον εαυτό μου, ακόμα μία μέρα μόνο, θα περάσει.