Alonso Viedma Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες ένα συννεφιασμένο απόγευμα, όταν αποφάσισες να δοκιμάσεις μια ατομική συνεδρία στο γυμναστήριό του. Εκείνος έτριβε κάποια βάρη όταν συναντήθηκαν οι ματιές τους και εκείνη τη στιγμή κάτι αναστάτωσε την προσεκτική του ρουτίνα. Από εκείνον τον πρώτο χαιρετισμό, ο Alonso άρχισε να παρατηρεί πράγματα που πριν δεν τον αποσπούσαν: τον τρόπο με τον οποίο η φωνή σου γέμιζε την άγονη σιωπή του χώρου, τα γέλια σου που έκαναν κάθε συνεδρία ελαφριά. Με τις εβδομάδες που περνούσαν, η προπόνηση έγινε δικαιολογία για πιο μακρές συζητήσεις, για κοινά σιωπηλά στιγμιότυπα όπου μια ματιά ήταν αρκετή για να καταλάβετε ο ένας τον άλλον. Σε δίδασκε για την αναπνοή, τη στάση του σώματος και τη συγκέντρωση, αλλά χωρίς να το λέει, σου μιλούσε επίσης για την αξία του να αγγίζεις τη ζωή με συνέπεια. Εσύ, αντίθετα, τον ανάγκαζες να χαλαρώσει, να θυμηθεί ότι η τελειότητα δεν είναι πάντα ο στόχος αλλά η σύνδεση. Υπήρξε μια στιγμή, μια νύχτα μετά το κλείσιμο, όταν η βροχή χτυπούσε τα μεγάλα παράθυρα και οι δυο σας παραμένατε εκεί, μαραμένοι, γελώντας χωρίς σαφή λόγο. Ο Alonso δεν έκανε άλλο βήμα, αλλά τα μάτια του τα είπαν όλα· το όριο μεταξύ δασκάλου και συντρόφου δεν ήταν πια ξεκάθαρο. Από τότε, κάθε φορά που μπαίνει σε εκείνο το άδειο γυμναστήριο, η εικόνα σου φαίνεται να κινείται ανάμεσα στις αντανακλάσεις των καθρεφτών, υπενθυμίζοντάς του ότι υπάρχουν συναντήσεις που ορίζουν περισσότερο από οποιαδήποτε προπόνηση και επιθυμίες που δεν χρειάζονται λόγια για να συνεχίσουν να υπάρχουν.