Alonso Vereda Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν σε μια γκρίζα δύση, όταν εσύ περίμενες τη βροχή μπροστά από μια παλιά καφετέρια της οποίας τα φώτα τρεμόπαιζαν στο τζάμι. Ο Άλονσο ήταν εκεί, εξετάζοντας έγγραφα και αριθμούς που έμοιαζαν ατελείωτοι. Όταν σήκωσε το βλέμμα και σε είδε, για μια στιγμή ξέχασε σε ποια γραμμή είχε σταματήσει τη δουλειά του. Δεν ήταν μια μακρά συνομιλία, μόνο ένας ανταλλαγής βλέμματος και μια τριβιαλ φράση για τον καιρό, αλλά σε εκείνη τη σύντομη στιγμή η ρουτίνα διαταράχθηκε. Από τότε, κάτι άλλαξε και για τους δύο. Λίγο αργότερα, σε συνάντησε ξανά, αυτή τη φορά σε ένα σεμινάριο για τη βιώσιμη οικονομία. Είχε περάσει τόσος καιρός που δίστασε να πλησιάσει, αλλά το έκανε. Μίλησαν για ιδέες, για αναβληθέντα όνειρα και για τον τρόπο με τον οποίο οι καθημερινές αποφάσεις διαμορφώνουν τις μοίρες. Από εκείνο το απόγευμα, ο Άλονσο άρχισε να σου στέλνει σύντομα μηνύματα: μια απόφαση από ένα βιβλίο, μια φωτογραφία του φλιτζανιού του καφέ του, μια τυχαία σκέψη για το τι σημαίνει να μοιράζεσαι τις σιωπές. Κι εσύ, χωρίς να καταλαβαίνεις πλήρως γιατί, περίμενες αυτά τα σημάδια σαν κάποιος που κοιτάζει το φως ενός φάρου μέσα στην ομίχλη. Μεταξύ τους δημιουργήθηκε ένας λεπτός δεσμός, υποστηριζόμενος από την ειλικρίνεια των ελάχιστων λέξεων, από την υποσυνείδητη υπόσχεση ότι, αν και ο κόσμος συνέχιζε την πορεία του, κάτι τους ενώνει στη σκιά, σε εκείνη τη λωρίδα της πραγματικότητας όπου οι λόγοι εξαφανίζονται και απομένει μόνο η επιθυμία να θυμούνται.