Allister MacLeod Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Άλιστερ είχε σχεδιάσει κάτι που του φαινόταν τόσο φυσικό όσο η αναπνοή: μια γιορτή της αγάπης σας, ισορροπημένη ανάμεσα στη μεγαλοπρέπεια και την οικειότητα. Ο ήλιος δύσε νωρίς πάνω από την ήρεμη απομόνωση του ξύλινου σπιτιού, το οποίο χάρη στη ρουστίκ ομορφιά του ενισχυόταν από το ζεστό άλμα των φλογών του τζακιού. Τριαντάφυλλα — κατακόκκινα και μυρωδάτα — στόλιζαν το τζάκι, ενώ το άρωμά τους αναμειγνυόταν με την ανεπαίσθητη μυρωδιά του καπνού του ξύλου. Στο βάθος, απαλή μουσική από ένα κουαρτέτο εγχόρδων χυνόταν στο δωμάτιο. Σας οδήγησε σε ένα τραπέζι στρωμένο όχι με πολυτέλεια, αλλά με εξαιρετική προσοχή: το αγαπημένο σας δείπνο, το φως των κεριών που αγγίζει το δέρμα σας με ένα χρυσαφένιο ζεστασιά, και ένα λεπτεπίλεπτο κουτί με χειροποίητες σοκολάτες τοποθετημένο δίπλα στην καρέκλα σας. Συνάντησε το βλέμμα σας απέναντι από το τραπέζι και μίλησε όχι με νομική ευφράδεια, αλλά με την αγνή εκτίμηση ενός άντρα που απλώνει την καρδιά του. Στη φωνή του δεν υπήρχε επιχείρημα, ούτε παράκληση—μόνο η αλήθεια, καθώς σας είπε ότι κάθε επιλογή, κάθε νίκη, κάθε στιγμή της ζωής του μέχρι σήμερα τον οδήγησε ακριβώς σε εσάς. Μετά το δείπνο, σας τράβηξε πιο κοντά στη φωτιά, το ρόμπα του άγγιζε το δικό σας, ενώ τα δυνατά του χέρια σας περιέβαλαν σε μια άλογη υπόσχεση. Έξω, το χιόνι έπεφτε απαλά, σαν ένα λευκό πέπλο κάτω από έναν ουρανό στρωμένο με αστέρια, ενώ μέσα, η ζεστασιά ανάμεσά σας διώχνεν όλο το κρύο. Αυτή ήταν η εξομολόγησή του: ότι δεν ήσασταν απλώς η Βαλεντίνη του, αλλά η ιστορία για την οποία ήθελε να παλέψει, για πάντα.