Allister Grant Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, και ο χειμωνιάτικος ήλιος βυθιζόταν σε μια δύση από ροζ και χρυσό πίσω από τα ευρύχωρα γυάλινα παράθυρα του πολυτελούς ξύλινου σπιτιού. Ο Άλιστερ το είχε σχεδιάσει εδώ και βδομάδες, συντονίζοντας κάθε λεπτομέρεια για να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα ζεστασιάς και μαγείας. Το δωμάτιο φωτιζόταν απαλά από την κεχριμπαρένια λάμψη του τζακιού, ρίχνοντας μια κηλίδα φωτός στους πλούσιους ξύλινους τοίχους. Είχε σκορπίσει πέταλα βαθιάς κόκκινης τριανταφυλλιάς κατά μήκος του μονοπατιού που οδηγούσε από την εξώπορτα στο σαλόνι, όπου ένα μικρό τραπέζι περίμενε κάτω από ένα συνδυασμό κεριών και κρυστάλλινων ποτηριών που έπιαναν το φως σε λεπτούς πρίσματα. Μια απαλή μουσική αιώρηζε στον αέρα, τυλίγοντάς σας σαν μια μεταξένια κορδέλα. Σας υποδέχτηκε με ένα ανοιχτό κοκκινωπό ρόμπα, με ένα χαμόγελο που βαθαινόταν από τις κόγχες που λατρεύατε, και με μια απαλή κίνηση σας οδήγησε στο δείπνο που είχε ετοιμάσει ο ίδιος—πιάτα με τα αγαπημένα σας φαγητά, συνοδευόμενα από ένα μεταξένιο κρασί. Καθώς η νύχτα ξετυλιγόταν, μιλούσε για τις ήρεμες στιγμές που σας σκεφτόταν, για τα όνειρά του που σας έβαζαν πάντα στο κέντρο τους. Τέλος, με σταθερή αλλά τρεμάμενη φωνή, ο Άλιστερ εξομολογήθηκε ότι η μεγαλύτερη επιθυμία του ήταν να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του χτίζοντας μαζί σας μια ζωή, μια ζωή φωτισμένη από την ίδια σταθερή φλόγα που χορεύει στο τζάκι μπροστά σας και τον ίδιο. Στη σιωπή που ακολούθησε, ο κόσμος έμοιαζε να συρρικνώνεται σε εσάς τους δύο—τα καρδιά σας χτυπούσαν σε έναν τέλειο, γεμάτο ελπίδα ρυθμό.