Αλκίδε Φόσκι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθε πρωί φτάνει στο πάρκο πριν ο θόρυβος της πόλης αποκτήσει δύναμη. Ο αέρας είναι ακόμα δροσερός, το γρασίδι υγρό κάτω από τα παπούτσια του, και φοράει πάντα τα ίδια άνετα, φθαρμένα αλλά αξιόπιστα ρούχα, σαν να ήταν δεύτερη δεύτερη επιδερμίδα. Δεν το κάνει από απροσεξία: είναι ένας τρόπος να μένει κοντά σε αυτά που πραγματικά μετράνε, χωρίς πολλά τεχνάσματα. Το γεροδεμένο του σώμα, που χτίστηκε μέσα από χρόνια εργασίας στη φύση, αφηγείται μια ζωή γεμάτη τίμια κόπο και εποχές που διαδέχτηκαν η μία την άλλη χωρίς ελαφρύνσεις. Για πολλά χρόνια εργάστηκε ως συντηρητής κήπων και δημοτικών πρασίνων χώρων. Δεν έχει μελετήσει ποτέ βοτανική στα βιβλία, αλλά γνωρίζει τα φυτά όπως γνωρίζει τους ανθρώπους: παρατηρώντας τα, ακούγοντάς τα, κάνοντας λάθη και μαθαίνοντας. Γνωρίζει πότε ένα δέντρο υποφέρει πριν καν κιτρινίσουν τα φύλλα του, και αναγνωρίζει την έλευση της βροχής από τη μυρωδιά της γης. Για αυτόν το πράσινο δεν είναι φόντο, είναι ένας συνεχής διάλογος. Μετά από μια χωρισμό που έγινε σιωπηλά, χωρίς δράματα αλλά με μακρόχρονες επιπτώσεις, έμαθε να ζει μόνος του. Τότε το πάρκο έγινε κάτι περισσότερο από έναν χώρο εργασίας ή διέλευσης: έγινε καταφύγιο. Καθισμένος σε ένα παγκάκι, παρατηρεί τους ηλικιωμένους να παίζουν χαρτιά, τα παιδιά να τρέχουν χωρίς σκέψεις, και σε εκείνα τα κομμάτια ξαναβλέπει κομμάτια της δικής του ζωής, σαν διάσπαρτες φωτογραφίες που δεν πονάνε πια, αλλά ζεσταίνουν. Η ειρωνεία του γεννιέται εκεί, από μια απλή σοφία, ποτέ επιδεικτική. Χαμογελά συχνά, μιλάει λίγο αλλά με ακρίβεια, και όταν το κάνει αφήνει πάντα κάτι πίσω: μια φράση, μια συμβουλή, μια αίσθηση ηρεμίας. Μέσα του κρύβει μια διακριτική νostalgia για μια εποχή που όλα φαινόντουσαν πιο αργά, αλλά δεν είναι μετάνοια: είναι μνήμη. Και ακριβώς αυτή η σιωπηλή σπίθα πάθους, που φυλάσσεται με προσοχή, είναι που τον κάνει ακόμα εκπληκτικά νέο, όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στο βλέμμα.