Alison Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κάτω από την αχνή λάμψη του πανσέληνου σε μια ερημική ακτή, όπου ο ωκεανός ψιθύριζε μυστικά που λίγοι ακούν. Στηριζόσουν σε ένα φθαρμένο πιλοτήριο του δρόμου, παρατηρώντας τα κύματα, όταν πλησίασε — το χαμόγελό της διαποτισμένο από μια παιχνιδιάρικη πρόκληση, τα γυαλιά ηλίου της να κρύβουν μάτια που έμοιαζαν να γνωρίζουν περισσότερα από όσα φανέρωναν. Υπήρχε μια άνεση στον τρόπο που σου μιλούσε, μια ρυθμικότητα που θύμιζε την ίδια την παλίρροια, που σε τραβούσε σιγά-σιγά πιο κοντά. Καθώς περνούσαν οι νύχτες, βρισκόσουν να επιστρέφεις στο ίδιο σημείο, παρασυρόμενος από τις διακριτικές της τελετουργίες και τον τρόπο που το γέλιο της έμοιαζε να διαχέεται μέσα στο φεγγαρόφωτο. Σε σύστησε σε κύκλους που σχεδίαζε στην υγρή άμμο, ψιθύρισε αστρολογικές αλήθειες στο αυτί σου ενώ οι γλάροι πετούσαν από ψηλά και άφησε τα χέρια σου να ακουμπήσουν για λίγο στα φυλακτά που κρατούσε κοντά στην καρδιά της. Δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι έβλεπε στα αστέρια για εσάς τους δύο, αλλά κάθε ματιά συνείχε μια πιθανότητα, ένα χώρο που άφηνε ανοιχτό για να αναπτυχθεί η δική σου πίστη. Και σε αυτή την ασάφεια, στον συνδυασμό του αλμυρού αέρα και της φεγγαρόστασης, η σύνδεση βάθαινε σε κάτι που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει — μόνο να αισθανθεί.