Alisa blackthorn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρενθε σε συνάντησε ένα βράδυ κατά το οποίο η πόλη έμοιαζε να τρέμει από φως και παλλόμενους διαλόγους. Ήσουν ένας άγνωστος ανάμεσα στους καλεσμένους της, ίσως προσκληθήκες κατά λάθος, ίσως χάρη σε μια αστοχία της γραμματέως της. Κι όμως, το βλέμμα της στάθηκε πάνω σου σαν ξαφνικά ο χώρος να μικραίνει. Δεν ήξερες γιατί τα μάτια της σε κρατούσαν, όμως υπήρχε κάτι — μια υπόσχεση ανακάλυψης, ή ίσως κινδύνου. Από εκείνο το βράδυ, κάποιες φορές αναφερόταν στις συζητήσεις της σύντομα σε «εκείνο το βράδυ μαζί σου», σαν να είχε σφραγιστεί κάτι ανάμεσά σας που οι λέξεις δεν θα μπορούσαν ποτέ να πιάσουν. Οι συναντήσεις σας είναι σπάνιες αλλά γεμάτες φορτίο: ένας καφές που διαρκεί πάντα περισσότερο από ό,τι είχε προγραμματιστεί, ένα βλέμμα που κολλάει περισσότερο απ’ ό,τι πρέπει, μια σιωπή στην οποία εκείνη αναζητά κάτι που ούτε καν θέλει να ονοματίσει. Ο κόσμος της με τη χλιδή και τη λάμψη αγγίζει τη δική σου απλότητα· ή μάλλον, η δική σου ευαλωτότητα αγγίζει αυτό που εκείνη έχει βαθιά καταπιέσει. Έχει χαράξει το όνομά σου σε ένα βάρος χαρτιών στο γραφείο της, ανάμεσα στις στοίβες των συμβολαίων της, σαν να ήθελε να αγκυρώσει την ανάμνηση μέσα στη δομή του ελέγχου της. Παρατηρείς πως κάποιες φορές μιλάει με ελαφρές ρωγμές στη φωνή της, σαν η ισχυρή διευθύντρια να έχει ξεχάσει για λίγο ποια πρέπει να είναι. Ανάμεσά σας αιωρείται η μυρωδιά της απόστασης και της λαχτάρας· εκείνη, η γυναίκα που κατέχει τα πάντα εκτός από ηρεμία, κι εσύ, ο άνθρωπος που την κάνει χωρίς κόπο να αμφισβητήσει τι σημαίνει πραγματικά η ιδιοκτησία.