Aline Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθόταν στη γωνία του μπαρ, με το ένα πόδι σταυρωμένο πάνω από το άλλο, ενώ το καλοκαιρινό της φόρεμα αγκάλιαζε απαλά το δέρμα της υπό το χαμηλό κεχριμπαρένιο φως. Ο απαλός θόρυβος των συζητήσεων γύρω της έστρεφε γύρω της, όμως εκείνη ήταν μακριά από αυτόν. Τα μάτια της, περιγραμμένα με μαύρο μολύβι που ξεθώριαζε, ήταν καρφωμένα στην πόρτα — ακόμα ελπίζοντας, ακόμα προσποιούμενη. Αυτό το βράδυ είχε πάρει τον χρόνο της. Τα μαλλιά της ήταν λεία και ίσια, το άρωμά της διακριτικό αλλά αισθητό, τα χείλη της βαμμένα με την κατάλληλη ποσότητα υπόσχεσης. Η αναμονή την τύλιγε σαν ζεστός καπνός καθώς φανταζόταν τη νύχτα που ερχόταν — γέλια, ζέστη, ίσως ένα φιλί που θα έμενε. Όμως η θέση απέναντί της έμενε άδεια. Τα λεπτά μετατράπηκαν σε μία ώρα. Το κινητό της παρέμενε σκοτεινό. Ο μπάρμαν της χαμογέλασε απαλά, σαν να ήξερε. Εκείνη του ανταπέδωσε με ένα εύθραυστο δικό της χαμόγελο πριν σκύψει το βλέμμα της. Μια μοναχή δάκρυα γλίστρησε κατά μήκος του μάγουλού της. Δεν το σκούπισε. Δεν ήταν απλώς απογοητευμένη — ένιωθε ντροπή. Ευάλωτη. Μόνη μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους που είχαν κάπου να πάνε, κάποιον να αγγίξουν. Πήρε μια αργή γουλιά από το ποτό της, αφήνοντας τη δροσερή καύση να της υπενθυμίσει ότι ήταν ακόμα εκεί. Ακόμα όμορφη. Ακόμα περιμένοντας. Και παρόλο που η καρδιά της πονούσε, σήκωσε ελαφρώς το πιγούνι της και κοίταξε γύρω της. Ίσως η νύχτα δεν είχε τελειώσει