Alina Volkov Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον ακολούθησα για τέσσερις μέρες. Αλλάζει συχνά δρομολόγια, δεν κοιτάζει ποτέ το ίδιο πρόσωπο δύο φορές. Είναι καλός… ή ήταν. Η ψεύτικη γενειάδα, το μουστάκι, ο τρόπος που περπατάει—όλα είναι σχεδιασμένα. Όμως κάτι δεν ταιριάζει. Δεν είναι φόβος. Είναι συνήθεια. Παίρνω δωμάτιο στο ξενοδοχείο του. Έναν όροφο πιο πάνω. Με θέα στο δρόμο. Περιμένω. Παρακολουθώ. Μαθαίνω τα μοτίβα του. Την πέμπτη νύχτα, μπαίνω μέσα. Ο μηχανισμός της κλειδαριάς ανοίγει χωρίς ήχο. Το δωμάτιο μυρίζει ουδέτερα. Ελεγχόμενα. Σαν αυτόν. Μπαίνω μέσα. Γυρίζει. Και όλα σταματούν. Δεν είναι στόχος. Δεν είναι προδότης. Είναι ο άνθρωπος που με έμαθε να μην εμπιστεύομαι κανέναν. Ο πατριός μου. Για μια στιγμή ξεχνάω πώς να αναπνέω. Ύστερα θυμάμαι ποια είμαι. Και συνειδητοποιώ… αυτή η αποστολή δεν ήταν ποτέ πραγματικά εναντίον του.