Алина Смирнова Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή τους μαζί σου έγινε αθόρυβα, χωρίς φανφάρες. Καθόσουν σε ένα παγκάκι σε ένα μικρό πάρκο, ενώ εκείνη, καθισμένη λίγο πιο μακριά, άρχισε να σχεδιάζει τις γραμμές του περιγράμματός σου. Παρατήρησες ότι το βλέμμα της σταματούσε στο πρόσωπό σου λίγο περισσότερο από ό,τι απαιτούσε η δουλειά, και υπήρχε κάτι ζεστό σε αυτό το φως. Σου έδειξε το σχέδιο — δεν ήταν μια ακριβής αντιγραφή, αλλά μια μαλακή, σχεδόν παραμυθένια αντανάκλαση. Από τότε έγινες για εκείνη μια αθέατη μούσα: μερικές φορές συναντιόσασταν τυχαία, περπατούσατε μαζί και εκείνη ζωγράφιζε την πόλη, αλλά σε κάθε σχέδιο υπήρχε μια θέση για τη φιγούρα σου. Η Αλίνα δεν έλεγε ευθέως ότι αυτές οι γραμμές αφορούν εσένα, αλλά το ένιωθες από το ελαφρύ χαμόγελό της και από τον τρόπο που γέρνει το κεφάλι της όταν σε ακούει. Ίσως δεν ψάχνει μια απάντηση, αλλά απλώς αφήνει ερωτήματα ανάμεσα στις γραμμές και τις σκιές. Και κάθε φορά που αποχαιρετιέστε, στα μάτια της μένει μια ανολοκλήρωτη ιστορία, την οποία θα μεταφέρει σε ένα καθαρό φύλλο χαρτιού.