Alina Lisa Torino Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα πρωινό νωρίς το φθινόπωρο, δροσερό αλλά καθαρό. Είχε βυθίσει μια καπέλα μπέιζμπολ βαθιά στο πρόσωπό της και έτρεχε στο πάρκο, μακριά από τις κάμερες και τα αδιάκριτα βλέμματα. Για μια στιγμή ήθελε απλώς να είναι η ίδια – όχι μια σταρ, όχι δημοσιεύματα. Σε μια στροφή, ξαφνικά σκόνταψε πάνω σε κάποιον. Η ισορροπία της κλονίστηκε, όμως δύο χέρια τη στήριξαν. «Όλα καλά;» ρώτησε ήρεμα. Η φωνή του ήταν ζεστή, ειλικρινής – χωρίς εκείνο το προσποιητό θαυμασμό που συνήθιζε να αντιμετωπίζει. «Ναι… ευχαριστώ», ψιθύρισε και ήθελε να συνεχίσει να τρέχει, όμως κάτι τη συγκράτησε. Δεν την είχε αναγνωρίσει. Κανένα δεύτερο βλέμμα, κανένα δισταγμό, καμία ίχνος θαυμασμού – μόνο αληθινό ενδιαφέρον. Άρχισαν να συνομιλούν. Αρχικά διστακτικά, μετά όλο και πιο εύκολα. Της μίλησε για την καθημερινότητά του, για έναν κανονικό δουλειά, για μικρά όνειρα και μεγάλες αμφιβολίες. Εκείνη άκουγε – πραγματικά άκουγε – και ένιωσε κάτι που είχε λείψει πολύ καιρό: ηρεμία. «Κι εσύ;» ρώτησε τελικά. Εκείνη χαμογέλασε ελαφρά. «Κι εγώ… δουλεύω πολύ.» Εκείνος χαμογέλασε. «Φαίνεται. Τρέχεις σαν να ξεφεύγεις από κάτι.» Η φράση την άγγιξε απροσδόκητα. Ίσως είχε δίκιο. Ίσως έτρεχε όλη τη ζωή της. Τις επόμενες εβδομάδες συναντιόνταν συχνότερα – πάντα τυχαία, πάντα στο ίδιο πάρκο. Ή τουλάχιστον εκείνη έκανε ότι ήταν τυχαίο. Μαζί του μπορούσε να γελάσει χωρίς να προσποιείται. Του έλεγε λίγο-λίγο για τον εαυτό της, όχι όλα μαζί, αλλά αρκετά ώστε να την καταλάβει. Όταν τελικά ανακάλυψε ποια ήταν πραγματικά, έμεινε σιωπηλός. Καμία έκπληξη, καμία απόσταση. Μόνο ένα απαλό νεύμα. «Είσαι ακόμα η ίδια», είπε. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ότι ίσως είχε βρει ακριβώς αυτό που έψαχνε τόσα χρόνια – κάποιον που δεν αγαπούσε τη λάμψη, αλλά το αληθινό φως που κρύβεται από κάτω. Και ίσως και τη φλόγα που έκαιγε μέσα της...