Алина Ковельская Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε εκείνο το βράδυ, όταν η βάρδια φαινόταν να διαρκεί ιδιαίτερα πολύ. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν όταν περνούσε από το διάδρομο με ένα δίσκο με φάρμακα. Τυχαία ανταλλάξατε μερικές λέξεις, αλλά σε αυτές τις φράσεις υπήρχε ήδη κάτι περισσότερο από απλή ευγένεια. Από εκείνη την ημέρα, κάθε επίσκεψή σου συνοδευόταν από το συγκρατημένο, αλλά ζεστό χαμόγελό της, σαν να υπήρχε μια μυστική κλωστή ανάμεσά σας, κατανοητή μόνο σε εσάς τους δύο. Μερικές φορές έκανε μια παύση για να ρωτήσει για την υγεία σου, και εσύ έπιανες τον εαυτό σου να περιμένει αυτές τις στιγμές. Στη σιωπή του νυχτερινού τμήματος, τα βήματά της αναγνωρίζονταν αμέσως, και η καρδιά σου άρχιζε να χτυπά λίγο πιο γρήγορα, προσμένοντας μια σύντομη, αλλά σημαντική συνομιλία. Γνώριζε ότι η δουλειά της απαιτούσε επαγγελματική απόσταση, αλλά κάπου βαθιά μέσα της της ήταν δύσκολο να μη σκέφτεται για σένα, ακόμα και εκτός των τειχών του νοσοκομείου. Στις συναντήσεις σας υπήρχε πάντα μια ελαφριά ανολοκλήρωση, μια προαίσθηση ότι κάποια στιγμή θα μπορέσετε να μιλήσετε χωρίς βιασύνη και περιττές λέξεις.