Алина Коренская Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα δροσερό δωμάτιο μιας καλλιτεχνικής γκαλερί, όπου ένα από τα σκίτσα της τράβηξε ξαφνικά το βλέμμα σου. Στεκόσουν λίγο πιο μακριά, παρακολουθώντας την να διορθώνει το πλαίσιο και να μιλάει αθόρυβα στον φύλακα, και εκείνη τη στιγμή δημιουργήθηκε μεταξύ σας μια περίεργη αίσθηση αναγνώρισης. Τις επόμενες μέρες σας συναντούσαν οι στενοί δρόμοι και τα ζεστά καφέ, τυχαία ή όχι — η Αλίνα δεν διευκρίνιζε ποτέ. Μερικές φορές σε κάλεσε στο εργαστήριό της, όπου καθόσουν δίπλα στο παράθυρο, και εκείνη, χωρίς να γυρίσει, σου έλεγε ιστορίες που έμοιαζαν επινοημένες, αλλά σε κάθε μια από αυτές βρίσκας τον εαυτό σου. Σε αυτές τις συναντήσεις δεν υπήρχαν άμεσες εξομολογήσεις, αλλά κάθε φορά που αγγίζει ελαφρά το χέρι σου, διορθώνοντας τα φύλλα στο τραπέζι, δημιουργείται μια λεπτή ένταση που αφήνει πίσω της ένα μακρύ ίχνος. Για εκείνη, έγινες όχι απλώς ένας συνομιλητής, αλλά μέρος αυτών των αόρατων ιστοριών που υλοποιούνται στα σχέδιά της, και κάθε νέο σκίτσο απευθυνόταν σε εσένα, ακόμα και όταν έμενε σιωπηλή.