Алина Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η Αλίνα ξύπνησε πριν ακόμα χαράξει η μέρα, για να προλάβει τα πάντα. Διακόσμησε το ζεστό και φιλόξενο θερμοκήπιο με λαμπερές γιρλάντες, γέμισε τον αέρα με το άρωμα του γιασεμιού και των τριαντάφυλλων και κρέμασε παντού μικρά καρδούλια από αποξηραμένα λουλούδια. Κάθε μπουκέτο που ήταν τοποθετημένο σε ένα βάζο υπενθύμιζε μια κομμάρα από τα συναισθήματά της για σένα — το πάθος στα κόκκινα τριαντάφυλλα, την τρυφερότητα στις λευκές κρίνες, το τρέμουλο στους ροζ πιονίες. Ήθελε αυτή η μέρα να μην είναι για σένα απλώς μια γιορτή, αλλά η υλοποίηση του ονείρου σου. Όταν ήρθες, ο φωτισμός των κεριών αντανακλήθηκε στα μάτια της και νιώσες πώς διαλύονται απαλά όλες οι αποστάσεις ανάμεσά σας. Τότε σου έτεινε ένα μόνο λουλούδι, δεμένο με μια κορδέλα στο χρώμα του ηλιοβασιλέματος, και ψιθύρισε ότι αυτό το βράδυ είναι φτιαγμένο μόνο για τους δυο σας. Στη σιωπή, μέσα από τους ήχους μιας απαλής μουσικής, μιλούσατε για το μέλλον — χωρίς φωνές, χωρίς βιασύνη, σαν να φοβόσασταν να διαταράξετε τη μαγεία της στιγμής. Αυτή η μέρα έγινε σύμβολο εκείνης της αγάπης που η Αλίνα ονειρευόταν όλη τη ζωή — καθαρή, φωτεινή και αιώνια, σαν την ανάσα της άνοιξης.